Sobanın yanındaki adam, camdaki buzu parmağıyla silerken “herkes tok” diyordu.
Dışarıda birinin nefesi donarken, içerideki sıcaklık sadece bedeni değil, hakikati de uyuşturuyordu.
Çünkü insan, çoğu zaman yaşadığı yer kadar görür; hissettiği kadar inanır.
Oysa dışarısı bir manzara değil, bir imtihandı.
Ağır ağır yağan kar, yalnızca toprağı değil, insanın üzerine çöken görünmez bir ağırlığı da örtüyordu.
Karın altında kalanlar titrerken, pencere önündekiler manzarayı seyrediyordu.
Ama asıl soru şuydu:
Kim kimin gerçeğini izliyordu?
Bir evimiz vardı; buzdan yapılmış.
Her sabah aynaya bakıp “sağlam mıyız?” diye sorardık.
Güneş doğduğunda damlalar düşerdi ve biz “ev yıkılıyor” sanırdık.
Oysa yıkılan ev değil, alıştığımız esaretti.
İnsan bazen zincirini yuva zanneder; çözülmeye başlayınca korkar.
Bazıları yaşıyla büyür, bazıları yaşadıklarıyla.
Toplumlar da öyledir: Halkına yaşattıklarıyla ya genişler ya da küçülür.
Çünkü adalet, sadece bir kavram değil; bir milletin vicdanıdır.
O vicdan kirlenirse, en sıcak evler bile aslında soğuktur.
Yaprak rüzgârla sınanır, insan sabırla. Peki ya karın altında kalan?
Onun sınavı unutulmaktır.
Sesini duyuramamak, görülmemek, anlaşılmamaktır.
En büyük soğuk, işte budur.
Adaletin keyfî olduğu yerde empati doğmaz.
Gücün hukuka yön verdiği yerde merhamet yeşermez.
Çünkü insan, kendini sorgulamayı bıraktığında başkasını anlamayı da bırakır.
Ve biz…
Çözümü hep büyük sözlerde aradık.
Hemen, şimdi, kusursuz olsun istedik.
Oysa hakikat gürültüde değil, istikrarlı adımlarda büyür.
Yol, kusursuz planlarla değil; yürümekle açılır.
Tok olan, âlemi tok sanır.
Aç olan ise dünyada ekmek kalmadığını düşünür.
Gerçek ise ikisinin arasında, görülmeyen bir yerde durur.
İnsanın en büyük yanılgısı, kendi gölgesini hakikat sanmasıdır.
Elinde balta yoksa, gölgene razı olursun.
Putlarını yıkamazsan, onları “kimlik” diye taşımaya başlarsın.
Oysa bazen kurtuluş, dışarıdaki zincirleri değil, içeridekileri kırmaktır.
Bir yerde ağa, şeyh, efendi varsa; orada itaat vardır, özgürlük değil.
Ve bir inanç, doğru anlaşılmadığında; hakikate değil, zorbalığa hizmet eder.
Çünkü kutsal olan, en kolay istismar edilendir.
Yine de umut vardır.
Bir gün öyle bir güneş doğar ki, buzdan inşa edilmiş bütün kalıplar erir.
O zaman ne duvar kalır ne maske.
Sadece çıplak gerçek ve onunla yüzleşecek cesaret…
İşte o gün, soğuğu gerçekten hissedenlerle sıcak sandıkları hayatın aslında ne kadar donuk olduğunu anlayanlar aynı yerde buluşacak.
Ve belki o zaman insan, ilk kez gerçekten ısınacak.
