İş dünyasında uzun yıllar boyunca başarıyı tek bir şey tanımladı: Sonuçlar. Sonuçlar ne gösteriyorsa başarı o kadardı başka parametrelere bakılmadı.
Kaç sattık, ne kadar ürettik, ne kadar büyüdük?…
Ama sahaya baktığınızda, başka bir şey daha görüyorsunuz.
Rakamlar artıyor ama insanlar azalıyor.
Son dönemde danışmanlık projelerimde birçok kurumdan benzer bir cümle duymaya başladım: “İşi yapıyoruz ama artık insanlar eskisi gibi değil.”
Belki de soru yanlış yerde başlıyor. Sorun insanlar mı, yoksa işin tanımı mı?
Bugün iş dünyasında görünmeyen ama en kritik konu şu: İnsan kalabilmek.
Çünkü sistemler büyüdükçe insanlar küçülmeye başlıyor. Hız arttıkça iletişim yüzeyselleşiyor. Performans baskısı arttıkça, duygusal dayanıklılık azalıyor.
Bir çalışan işini yapabilir. Hatta çok iyi yapabilir. Ama kendini işin içinde hissedemiyorsa orada bir kırılma başlar. Bu kırılma hemen görünmez, ama zamanla etkisini her yerde hissettirir: Motivasyonda, bağlılıkta, ilişkilerde…
İnsan kalmak; her şeye “evet” demek değildir. Sürekli üretmek de değildir. Tükenene kadar çalışmak hiç değildir. İnsan kalmak; kendi sınırını bilmek, saygıyı kaybetmemek ve en önemlisi kendini kaybetmemektir.
Bugün birçok kurum “performans” konuşuyor. Hedefler, KPI’lar, raporlar…
Ama çok az kurum “insan sürdürülebilirliği” konuşuyor.
Oysa asıl soru şudur:
Bir çalışan yüksek performans gösterebilir ama bunu ne kadar süre sürdürebilir?
Bir ekip hedefi tutturabilir ama bunun bedeli ne olur?
Bir yönetici sonuç alabilir ama geride nasıl bir iklim bırakır?
Belki de yeni başarı tanımı burada değişiyor:
Sadece işi değil, insanı da sürdürebilmek.
Çünkü iş dünyasında en pahalı şey artık hata yapmak değil insanı kaybetmektir.