Dünkü yazımın sonunu “Peki, Avrupa Parlamentosu (AP) tarafından neden bu ağır eleştiriler yapılmaktadır?” diye bağlamıştım.
Bunun için öncelikle Türkiye'nin Avrupa Birliği (AB) sürecine kısaca bir bakalım:
1959'da o günkü adıyla Avrupa Ekonomik Topluluğu'na (AET) başvurulmuş, 1963'te “Ankara Antlaşması” imzalanmış, 1987'de “tam üyeliğe” başvurulmuş, 1995'te “Gümrük Birliği” imzalanmış, 1999'da “aday ülke” olarak kabul edilmiş, 2005'te üyelik müzakerelerine başlanmış bir süreçtir.
Ve bu sürece hiçbir siyasetten de bir itiraz olmamıştır.
Aslında 103 yaşındaki Türkiye'nin 67 yıllık AB süreci, Tanzimat'la başlayan ve 200 yıldır devam eden Batılılaşma sürecinin ete-kemiğe bürünmüş bir ifadesidir.
***
Olaya bir başka açıdan daha bakalım:
AB, küresel kapitalist sistemin Avrupa kanadıdır. Küresel sistemin koruyucusu olan NATO'nun merkezidir. Ve de bugünkü burjuva devlet kültürünün doğum yeridir.
Türkiye böyle bir sistemin içine bu olguları bilerek girmek istemiştir.
Bugüne kadar mecliste yer alan hiçbir siyaset de buna hayır dememiştir.
Elbette AB'nin, içine almak istediği ülkelerden istediği kriterler vardır ve de olacaktır.
İşte bu nedenlerle, eğer gerçekten AB'ye girilmek isteniyorsa bu eleştiri ve endişeler paylaşılmalı, gereği yerine getirilmelidir.
Ya da AB kapılarında beklenilmemeli, içeriye dönük hamaset yapılmamalıdır.
***
Oysaki AB adayı olan Türkiye:
-Avrupa Konseyi’nin kurucu üyesidir.
-Kısa adı AGİT olan Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Teşkilatı'nın kurucu üyesidir.
-Avrupa Sivil Havacılık Konferansı (ECAC) gibi Avrupa örgütlerinin kurucu üyesidir.
-Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü’nün (OECD) üyesidir.
-Avrupa Yayın Birliği’nin (EBU) üyesidir.
-Avrupa Patent Ofisi (EPO), Avrupa Telekomünikasyon Standartları Enstitüsü (ETSİ), Avrupa Ragbi Federasyonları Birliği (FIRA), Avrupa Futbol Federasyonları Birliği (UEFA) gibi Avrupa kuruluşlarının üyesidir.
-Ayrıca NATO üyesidir.
-Ayrıca Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ni imzalamış bir ülkedir.
Ve de ayrıca İslam ülkeleri içinde, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nde (AİHM) yargıcı bulunan bir ülkedir.
Yani Avrupa içine büyük ölçüde girmiştir Türkiye.
***
İşte bu olgular nedeniyle, Avrupa Parlamentosu ve genelde Avrupa Birliği kararlarını eleştirirken şu soruları da kendimize bir sormak gerekmez mi?
-Eğer bu ülkede yargı, toplumun güvenini sarsmış ve de halen sarsıyor ise...
-Tam 103 yıldır etnik ve inanç eksenli sorunlar çözülmemiş ve bir iç çatışmaya dönüşüyor ise...
-Yükselen işsizlik sorunu çözülemediği gibi, her gün biraz daha büyüyor ise...
-Halen devlet kadrolarında, liyakat yerine sadakat aranıyor ise...
-Ve de siyasete duyulan güvensizlik ve öfke, devlete yöneliyor ise...
Evet, Batı'dan gelen bu eleştirilere öfkelenmek mi gerekir, bu sorunları çözmek mi gerekir?
Ve de bu ülkede:
-Namus, özünden uzaklaştırılıp yalnız kadının cinselliği üzerinden sorgulanıyor ise...
-AB'de sözü bile olmayan kadına şiddet, bu ülkede sıradan bir olay gibi yaşanıyor ise...
Batıya öfkelenmek ve bir hamasetle meydan okumak mı gerekir, yoksa bu sorunları çözerek Batı'dan gelen bu ağır ifadelere muhatap olmamak mı gerekir?
***
Ve de ayrıca bilinmelidir ki:
-Her ne kadar bir Hıristiyan kulübü gibi görünse de…
-Küresel sermayenin önemli ve büyük bir bölümü olsa da…
400 yıl bir Rönesans dönemi yaşanmış Avrupa’da bir demokrasi kültürü yaratılmıştır.
İşte Cumhuriyetin kuruluşu ile Türkiye’ye yansıyan bu kültürdür.
Nitekim reformlar oradan alınmıştır.
-Laiklik oradan alınmıştır.
-Medeni hukuk oradan alınmıştır.
-Ceza hukuku oradan alınmıştır.
-Ölçü, tartı, takvim, saat oradan alınmıştır.
-Yeni rakamlar oradan alınmıştır.
-Ve Latin Harfleri oradan alınmıştır.
İşte bu nedenlerle, Avrupa Parlamentosu (AP) kararlarına öfkelenerek 1998’den bugüne, “kabul etmiyoruz, tanımıyoruz” denilirken bu olgular bilinir olmalıdır.