(Tam 10 yıl öncesinden bir yazı daha…Bakalım o günden bu güne neler olmuş…)

        Bu gün günlerden 27.02.2003 Perşembe. Türkiye Büyük Millet Meclisi tezkere oylamasını 1 Mart cumartesi gününe erteledi. Tabii ki bu tezkere meclisten onay alacak. Onaylamak mecburiyetindeyiz!

        Nedenlerine gelince: a-) Borç batağında boğuluyoruz. Gelecek paraların verilmemesini bırak, 1 ay geç verilmesine dayanacak gücümüz yok. b-) Bu tezkere onaylanmazsa Türkiye o zaman bu savaşa hem girer hem de Amerika’yı karşısında bulur. (Keşke böyle bir rizikoyu göze alabilecek gücümüz olsa). c-) Rehin alınmışız. Amerika haksız ve zalim. (Bu kelimeler ona söylenebileceklerin en hafifi.)

 Adamların son zamanlarda bizi taktığı yok. Tezkerelerimize bile cevap vermiyorlarmış.

Limanlarımıza askeri malzemeyi gemilerle yığdırıyor. Askerleri yola çıktı bile. Hatta tezkereyi beklemeden limanlara malzemelerin bir kısmı boşaltılmaya başlandı. Uçakların biri iniyor biri kalkıyor. Hava alanlarımızın bir kısmını istedikleri gibi kullanıyorlar.

        Diyelim ki; dememiz mümkün değil ama tezkere meclisten geçmedi; adamlar da limanlardan, havadan askerlerini indirmeye başladı. Türk ordusuna, Amerikan askerine ateş mi açtıracağız? Zaten dünyada bir tane sözde dostumuz var gibi görünüyor. O da, bölgedeki coğrafi durumumuzdan dolayı Amerika. Onu da karşımıza almak tamamen bu duruma, bu hale getirilmiş bu millet için yıkım olur sanıyorum.

        Bush Dışişleri Bakanımızla son görüşmesinde açık ve net söylemedi mi? “IMF’den para beklemeyin. Amerika’dan yardım beklemeyin. Kıbrıs’ın çözümünü unutun. En önemlisi de kuzey Irak’ta bağımsız Kürt devletini kurulmuş bilin” demedi mi?

        Bu ne demek? Apo’nun teröristlerini orada besletip senelerdir uğraştığımız ve bu günkü borçların ana sebeplerinden biri olan ve 10 binlerce insanımızın öldüğü terör belasını başınıza musallat ederim demek değil mi?

Bunları göze alabilecek durumda mıyız? Keşke göze alabilecek durumda ve mali güçte olabilsek.

Bunlar hep kazanmadan, üretmeden yemenin, borcu borçla çoğaltarak kapatmanın ve seçimlerde 50 senedir desteksiz vaatlerin acı meyveleridir.

        Keşke güvenilir, becerikli birileri başa gelse, bize 3-5 sene acı çektirip sonra bu milleti düzlüğe çıkartsa.

Diyelim ki mesela yeni bir seçim olsa ve bir parti çıksa “Size şu sıkıntıları getireceğim ama 4-5 sene sonra şunlardan kurtulacaksınız, şöyle şöyle rahata kavuşacaksınız” dese; güzel ve akıl alır bir parti bildirgesi de sunsa yine de bizim bu millet kolayı ve günlük yaşamayı seçer. Yalancı vaatlerle bizi aldatanlara oy verir. Bu 50 senedir böyle olmuştur. Onun için böyle söylüyorum ve yazıyorum.


Onlar hep değirmenin döneceğinden, unun öğütüleceğinden bahsettiler. Desteksiz attılar, milleti yüreğinden vurdular. Ama halkımızda kabahat yok mu?  Hem de suçun büyüğü halkımızda! Suyun nereden geleceğini ciddi ciddi sorduk mu?
        Bazı yazarlar Atatürk’ün kurtuluş savaşında yaptıklarından dolayı bu milletin ne sıkıntılara katlandığından bahsediyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Soruyorum? Var mı Atatürk’ün gölgesi olabilecek bir devlet adamımız? Kaldı mı o sıkıntıya katlanacak millet?

 Ne o toprak kaldı ne de o bereket! Ne o buğday kaldı, ne un,ne de o unu yoğuracak insan. Maya bozuldu, eğitim bozuldu. Ahlak bozuldu. Çalışmadan kazanma, üretmeden tüketme, kazanmadan yemeye alıştırdı düşmanlarımız bizi ve böylece kaleyi içten fethettiler.

        Bunları bize anlatacak, hamuru mayalayacak, hamura tuz katacak birilerine ihtiyaç var. Yoksa karanlık tablo çizmekle bir yere gelmemiz mümkün değil. Kimde var böyle iş arayan, nüfusunun %50’si genç bir ülke? Bunları üretir hale getir. Eğitimini öğretir hale getir, insanlara temiz kazanç öğret, 5-10 senede düzlüğe çık. (Ama önce yandaşlardan kurtarın bizi. Yani kafa değişsin.)

Amerika ile yürütülen siyaset bana göre doğrudur. Meclisten bu tezkere geçmeli.  Amerikan askerleri Kuzey Irak'a bizim ordumuzla beraber girmelidir. Biz savaşa mümkün olduğunca bulaşmamalıyız. Savaşa karşı olduğumuzu her yerde her zaman söylemeliyiz. Irak’ta daha az insan ölmesini sağlamalıyız. Amerika’yı karşımıza almamalıyız, ama iyi ve kapsamlı bir planla bu bağımlılıktan kurtulmalıyız.

        İstemekten, para istemekten, hibeden, hileden, bağıştan, krediden kurtulmalıyız. Bağımsız olmalıyız ki “hayır” diyebilelim.

        Sevgi ve saygılarımla.


Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol