4 Şubat 2017 Cumartesi günü bir soruyla karşılaştım. Kısaca bildiklerimi anlattım. İnanınız hemşerimin görüş ufkunu açamadım. Çünkü hemşerim beni nezaketen dinlemişti. Bu durum beni düşünmeye yöneltti. Ertesi sabah, kalemi elimde buldum. Sözlükleri açtım. Onları aktarıyorum.

Karakterin tanımı: Karakter sözcüğü Yunanca’dan bize geçmedir. “Belli ahlak ölçülerine göre değerlendirilebilen kişiliktir.” B ir başka deyimle de, “bir şeyi benzerlerinden ayıran temel özelliklerdir.” Bunlar da düşünce, duygu, tutku yönünden kişilikte toplanmadır.

Karakterli olmada şunlar vardır:

-“Belli ahlak ölçülerine uyucu olacaksın.”

-“Bir şeyide onu benzerlerinden ayıran özellikleri bileceksin.”

Bunların dışına çıkıldığı zaman “karaktersizlik”in kolları arasına düşülür.

Karakterli olmanın ilkelerini açıkladık. Ama insanlar, bir yerde de karakterli olmayı, karaktersizlerden öğrenir. Şimdi de ona ait bilgiler aktaralım:

Şunları yapanlar karaktersiz damgasını yerler:

Bir kimseyi, benzerlerinden ayırma. Ama onun özelliklerini öğren. O kişiyi, kendinden bir parça say, ne olur öteleme ve hatta dışlama. Bu yolun yolcusu olursan sizi de dışlayanlar oluşur. Sizi seven ve sayan azalır. Bir de vicdansız durumuna düşersiniz.

Vicdansızlar ise her zaman ler yerde;

-İyilerin,

-Güzellerin,

-Doğruların,

Gerçeklerin yanınd ayer alamazlar.

Nereden biliyorsunuz derseniz, cevabım;

“İnsan, düşünebilen bir canlıdır, akıl da yalnız insanlara verilmiştir.”

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol