İnsanoğlu sevgiyi en çok ana kucağında öğrenir.
Ailesinde sevgi ortamında yaşar.
Bir gün de sevgi ortamında toprağa verilmesini bekler.
Demek ki, sevgi, bir ömür boyu insanoğlu ile yaşar!
SEVGİ; bir insanı gereğinde özveriye götürecek olan bir duygudur. İnsanın bir kimseye bilinçli olarak bağlanma durumudur. Eşanlamlısı muhabbet ve aşktır. Aşk ile aşırı sevgidir yani sevidir.
SEVGİ, insanların bebeklik, çocukluk, gençlik, yetişkinlik, yaşlılık hayatında en çok yer alan tek sözcüktür. Öyle bir sözcüktür ki:
-Yazmakla bitmez,
-Harcamakla tükenmez,
-Kullanıldıkça artar,
-Merkezdir, dört yöne dağılır da dağılır. Nitekim de:
*Kimseye yük olmaz.
*İnsanı, insan yapar. Ama olumsuzluğu söz konusu olursa:
-Sevmeyi, içinde barındıramayan SEVİLMEZ!
-Sevmeyen OKUYAMAZ!
-Sevmeyen DÜŞÜNEMEZ!
-Sevmeyen DEĞERLENDİREMEZ!
-Sevmeyen PAYLAŞAMAZ!
-Sevmeyen UYGULAYAMAZ!
Bir de:
-Bana ne?
-Beni İlgilendirmez!
-Aman sen de!......diyorsa özbenliği bile kendisini sevmez!
Kaynakça:
Sevgi Yolu-Mehmet Coşar-Yazar Demirci Köyü-SİMAV
 

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol