Evet, biz Türkler, milletçe bir dini bayramı daha kutladık. Bu bayram, mübarek Ramazan ayının sonunda kutlanan bayramdır. Bazılarımız bu bayrama “Ramazan Bayramı” diyor. Bu bayramda misafirlere (çocuklara demedim) şeker ikram edildiğini düşünerek “Şeker Bayramı” olarak isimlendirenler de var. Tekrar edelim ki, bu bir dini bayramdır. Orijini dindir. Nitekim iki ay sonra bir dini bayram daha kutlayacağız. Bu bayramın adı da “Kurban Bayramı” olarak anılmaktadır. Kurban kesildiği için bu adı taşımaktadır. Aslında kurban geleneği İslamiyet öncesinde de vardı. İbadete ayırılan aylar, kutsal yerlerin ziyareti, kurban kesilerek bayram yapma İslamiyet’ten önceye dayanıyor.

Bildiğim için, fırsat düştükçe Fransa’dan örnek veriyorum. Bilmediğim Kanada’dan örnek verecek halim yok ki…Bildiğimiz Fransa’da 14 Temmuz Cumhuriyet Bayramı hariç bütün bayramlar din orijinlidir. Ve bu dini bayramlar, bazılarını, mesela Fransa’yı gezmeye gelmiş yabancıları usandıracak kadar da çoktur. Halbuki Türkiye’de, iki dini bayram dışında dini bayram tanıyor değiliz: Ramazan veya Şeker Bayramı ve Kurban Bayramı…Şimdiye kadar isteyen istediği ismi kullanmış, kimse de yadırgamamıştır. Ramazan Bayramı’nı yapılan devrimler sırasında Şeker Bayramı’na çeviren Atatürk değildir. Atatürk devrimleriyle Şeker Bayramı isminin ilgisi yoktur. Bu isim sorununun laiklikle de bir ilgisi olamaz.

Fransa laik bir ülkedir. Aydınlanma devrinden sonra laikliği zorla ortaya koymuş ve millete kabul ettirmiştir. Fransa’da dini bayramların yasaklandığı da görülmemiştir. Şimdi de insanların laik olanları da, olmayanları da bu dini bayramları kutlamaya devam ederler, bayram tatillerinden istifade ederler.

Yine bu Fransa’da, kuruluşundan beri laik olan Fransız devleti, laik olmayan dini bayramların kaldırılmasını düşünmemiştir. Dini bayramlar bütün Fransa’da kutlanır. İnsanlara resmi tatiller de verilir. Yine de Fransız devleti laiktir. Bu konuda insanların, hele dini anlayışa çıkar sağlamak için böyle bir tartışmaya girdikleri olmaz.

Biz Türklerden bir şeyler arayanlar var. Bunların sayısı da zaman geçtikçe artıyor. Bir ata sözümüz ise “Arayan bulur” şeklindedir. Halbuki bizim yaşantımız rahat bir yaşantı değil. İnsanlarımızın yemeleri bile yetersiz. Bundan sonra da sıkıntılarımız artacaktır. Böyle yaşantısı olan bir milletin geleceğini düşünme yerine anlamsız işlerle uğraşmaya kalkması canımızı sıkıyor dersek, yalan da olmaz. Her şeye dini yönden bakmanın, insanların dindar olduklarını göstermeyeceğini biliyoruz. Bu gayretler, insanları düşünmeden geri koymaktan başka bir işe yaramaz.

Ben bir sayfiye yerinde ramazan ayını geçirdim. Daha önceki yazılarımızda da söyledik ki, insanlar burada birbiriyle barışıklar. Kimse kimsenin orucu ile, namazı ile ilgilenmiyor. İbadet eden, etmeyen, aynı masa etrafında toplanıp ahbaplık edebiliyorlar. Aralarında kavga konusu olmayan bu medeni insanların, birbirlerine kötü gözle bakmaları düşünülebilir mi?

Daha çarpıcı bir örnekle söylemek istediklerimi açıklamak istiyorum. Bunları bir emekli albaydan dinledim.

Bir ramazan bayramında karşılaşan eski Cumhurbaşkanımız Sayın Süleyman Demirel’le Başbakan Yardımcımız Sayın Erdal İnönü arasında geçen bayramlaşma şöyle cereyan ediyor: Sayın İnönü Sayın Demirel’e elini uzatarak, mübarek ramazan bayramlarını tebrik ediyorlar. Buna karşılık Sayın Demirel de, Sayın İnönü’ye hitaben, mübarek şeker bayramlarını içten kutladıklarını söylüyorlar. Böylece iki nüktedan insan, hem bayramlaşıyorlar, hem de demek istediklerini söylemiş oluyorlar. Bu noktaları bahsettiğimiz devlet adamlarımız kadar ifade edemeyeceğimize göre, bu tartışmalarda daha ileri gidilmemiş olsa, daha iyi olacağı düşünülse iyi olacaktır.