Bu sözcük yaklaşık 15 sene önce Amerika’da, 12 sene önce de Avrupa’da yaşamın en temel sloganı olarak kullanılıyormuş. Ben de bu mucize sloganı  Çorum Haber’de 2002 ve 2006 yıllarındaki köşe yazılarımda kullanmıştım.

Yapılan anketlere göre ülkemizde televizyon bağımlılığı artarak devam ediyormuş. Batılı ülkelerde insanlar günde en fazla iki saat televizyon izlerken, ülkemiz insanları günde en az dört saat televizyon izliyormuş.

Bu çok acı bir durum. Özellikle, hayatımızın bir parçası haline gelen yerli diziler insanlarımızı korkunç bir tembelliğe sevketti. Bazı dizilerin olduğu akşamlar hayat duruyor. 15-20 sene önce televizyonlarda izlenen Brezilya dizilerini andıran yerli diziler bazı insanlarımızı robot gibi beyaz cama mahkum etti.

Dün akşam saat 20.00’de başlayan bir dizi özetle ve  reklamlarla beraber,  tam 23.10’da bitti. 

Bugüne kadar hiçbir dizi izlemeyen ben de “la havle” çekerek 23.10’a kadar tam 3 saat 10 dakika televizyona esir oldum.

Hele bir sahnesi vardı ki üzüntüden kahroldum. Tam 10 dakika kız ve gençler yalnızca birbirlerine baktılar. Fakir güzel bir kız, iki erkek veya zengin bir gençle birkaç manken kız arasında aptalca bakışlarla başlayan aşk, kara sevda, intihar, gasp, entrika, tecavüz, şiddet, işkence, aldatma, ihanet, sadakat, ince hastalık, hastane, hapishane, ölüm ve benzeri öykülerle yıllarca devam ettiriliyor.

Yarı çıplak manken kızlar, kulakları küpeli gençler yabancı sözcükler içeren tişörtleriyle korkunç bir aymazlığın içinde ekranlarda fink atıyorlar. Onları seyreden genç kızlarımız, genç erkeklerimiz  bu sıra dışı zibidilerin davranışlarından ve kıyafetlerinden etkilenerek onlar gibi davranmaya ve giyinmeye çalışıyorlar.

Dizilerde kullanılan yabancı sözcükler güzel Türkçemizi, yabancı müzikler klasik Türk müziğini unutturmaya başladı.

Bu aymazlık daha ne kadar devam edecek bilmiyorum.

Bir eğitmen olarak bu aptal dizilerin senaryolarını yazan ve sahneye koyan sorumsuz insanları şiddetle kınıyorum. Bu adamları sokakta görsem yakalarına yapışır, yaptıkları ihanetin hesabını sorardım.

Toplumun çimentosunu oluşturan milli değerlerimizi yozlaştıran bu tür dizilere RTÜK nasıl müdahele etmez hiç anlamıyorum.

Maalesef, insani gelişimin hala mağara eşiğinde dolandığımız için aklımız, fikrimiz sekste. Seksten başka bir şey düşünmüyor, seksten başka bir şey görmüyoruz. Okuma yazma özürlü bir toplum olduğumuzdan zihinlerimiz bomboş.

Düşünmeye, akıl yürütmeye zaman ayırmıyoruz. Akılcı düşünmeyi, eleştirel düşünmeyi düşünemediğimiz için duyduğumuz, gördüğümüz her şeye çabucak inanıyoruz.

Bu yüzden gelişemiyoruz, bu yüzden geri kalıyoruz. Bu yüzden okuyan, yazan, düşünen ve üreten gelişmiş toplumların gerisinde kalıyoruz. Bu yüzden onların kültürel egemenliğine girip, onların müziğini çalıyoruz, onların dilini kullanıyoruz, onların televizyonunu seyrediyoruz, onların arabasını, onların uçağını, kullanıyoruz.

Bir dostum “hocam dizilerin yerine başka bir seçenek koyabiliyor musun, sen de  onu öner” diye karşı çıkınca, ben de, “bol bol okumak, müzik dinlemek, çalışmak üretmek, faydalı işler yaparak hayatın tadını çıkarmak yaşamı daha güzelleştirir ” diye cevap verdim. Ahvali perişanımızı aşağıdaki rubaiyle dile getirmeye çalıştım.

Batı her şeyi sorgular, felsefeye tapar,

Doğu her şeye inanır, felsefeye yan bakar,

Biri eleştirel akılla düşünür, yapar, yapar,

Biri her şey “Allah’ın hikmeti” der, yatar, yatar…

(Mehmet Özata)