Hayyam’dan esinlenerek rubailer yazdım,

Kainatın sırlarını dörtlüklerde aradım,

Hikmet ve felsefeyle mayaladım sözcükleri,

Gönül bağımda demledim köşemde sıraladım…

Rubailerle tırmandım asumanın damına,

Üstadları ararken Hayyam geldi yanıma,

"Rubailer hikmettir, çocuğum onlar” dedi,

Bari sizler yazarak, fatiha yollayın ruhuma…

Ete kemiğe bürünmüş zamandır insan,

Zerredir evrende kısa bir andır insan,

Varlık yokluk aleminde hikmete durmuş,

Düşünüp Tanrı’yı bulan ummandır insan…

Öfke gelir göz kararır, zarar verir insana,

Öfke geçer yüz kızarır, utanç verir insana,

Önce bir düşünüp, sonra konuşmalı insan,

Yaradılmışı hoş görüp, sevip saymalı insan…

Yağmurla uyandım, baktım tabiat ağlıyor,

Toprak açmış bağrını, yağ yağ diye yalvarıyor,

Su ve toprak ölümsüz ikili gibi seviştikçe,

Toprak aşeriyor, tabiat yeniden canlanıyor…

Bu güne kadar tam yedin, yarım yiyeceksin,

Bilinçli beslenmek, nedir, nasıldır,  bileceksin,

Can boğazdan gelir, boğazdan da gidermiş,

Korkarım, ecel kapıyı çalınca öğreneceksin….

Elden ayaktan düşme, yalnız kalırsın,

Canın cananın yok olur, gelir sanırsın,

Hayat sahnesinde ahde vefa arama,

Düşenin dostu olmaz, düşünce anlarsın..

Her şeyde bir hayır vardır, hayra yorarsan,

Her yerde zulum vardır, şerre yorarsan,

Yaptığımız tercihler belirler hayatımızı,

Güzellik bakan gözdedir, bana sorarsan…

Yaşam güzelleşir, yücelir bayramlarda,

Dostluk, kardeşlik dile gelir bayramlarda,

Sevgi, saygı, erdem hayatın renkleridir,

Hayat bin bir renkle bezenir bayramlarda…