KUVAYI MİLLİYE DESTANI’NDAN

Dağlarda tek

                tek

                ateşler yanıyordu

Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki

şayak kalpaklı adam

nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden

             güzel, rahat günlere inanıyordu

ve gülen bıyıklarıyla duruyordu ki mavzerinin yanında,

birdenbire beş adım sağında onu gördü.

Paşalar onun arkasındaydılar.

O, saati sordu

Paşalar “Üç” dediler.

Sarışın bir kurda benziyordu

Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.

Yürüdü uçurumun başına kadar,

eğildi, durdu.

Bıraksalar

İnce, uzun bacakları üstünde yaylanarak

ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak

Kocatepe’den Afyon ovasına atlayacaktı.

*      *       *

Dörtnala gelip uzak Asya’dan

Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan

                             bu memleket bizim.

Bilekler kan içinde, dişler kenetli, ayaklar çıplak

ve ipek bir halıya benzeyen bu toprak,

                            bu cehennem, bu cennet bizim.

Kapansın el kapıları, bir daha açılmasın,

yok edin insanın insana kulluğunu,

                                bu davet bizim.

Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür

Ve bir orman gibi kardeşçesine

                         bu hasret bizim.

*         *        *

Ve biz de burada bitirdik destanımızı.

Biliyoruz ki lâyığınca olmadı bu kitap,

Türk halkı bağışlasın bizi,

onlar ki toprakta karınca,

                       suda balık,

                       havada kuş kadar

                       çokturlar,

korkak,

    cesur,

         câhil,

               hâkim

                       ve çocukturlar

ve kahreden

                    yaratan ki onlardır,

kitabımızda yalnız onların mâceraları vardır…

                                                           Nazım Hikmet