Bugün iyi biliyoruz ki, insanları yine insanlar idare ediyor ve edecektir de. Bu insan yönetimlerinin insanları mutlu edenleri de olmuştur, mutsuz edenleri de görülmüştür. Baştan, yalnız bizim bildiklerimizi sıralarsak, sanıyorum ki bir fikir edinmeye kafi gelmiş olacaktır:

İlk bildiğimiz, bizim kendi padişahlarımızdan birisinin söylediğidir: “Dünya, bir padişaha çok, iki padişaha da az” demiştir. Osmanlı padişahının bunları söylediği zaman, daha motorlu taşıtlar keşfedilmemiştir. Bir fetih olayı, veya bir şehzade doğumu, Osmanlı hakimiyeti olan yerlere atla gönderilmektedir. Bu koşu atlarını özel ulaklar kullanmaktadırlar.Bu işte başarılı da olunmuştur.

Daha sonraları Napolyon, Belçika sınırlarının geçilmekte olduğu kendisine söylenince, “Bu sınırların neler olduğunu sormuş ve bu sınırların iki tarafındaki toprağın aynı cins toprak” olduğunu söylemiştir. Napolyon da sınır tanımazdı ve yenilgileri bile kendisini akıl içine getiremedi. Moskova’ya şaşaa ile gitti ve rezillik içinde geri döndü. Gidebildiği yerlerden elinin altında bir şey bırakılmadığını da kendi gözleriyle görmüş oldu.

Birinci Dünya Savaşı’nın yaşanması, ikincinin hazırlanmasına başlanmasından başka işe yaramadı.

İkinci Dünya savaşında, Cumhuriyetçi olan Cumhurbaşkanı yardımcısı, “Tek bir Dünya” adını taşıyan bir kitap yazdı. Bu küçük kitapta, tek bir dünyanın, yani, insanların bir arada yaşamasının şartları anlatılmıştır. Bu küçük kitap Türkçe’ye çevrilmiştir. Sonradan da unutulmuştur. Bu unutulma, bizim ülkemizde, bizim insanlarımızca olmuştur. Aslında, bu Cumhuriyetçi olan başkan yardımcısının fikirleri unutulmuş değildir. Bizzat Cumhuriyetçi başkanlar tarafından takip edilmektedir. Demokrat olan Amerikan Cumhurbaşkanlarının takip ettikleri politikalar da, Cumhuriyetçilerin takip ettiklerinden pek farklı değildirler. Harici politikada, başka bir tarzda söylersek, Dünyanın tekleştirilmesinde Amerikan Cumhurbaşkanları birleşmektedirler. Biz uzaktakiler, bu başkan niyetlerini kavramakta zorluk çekiyoruz.

İkinci Dünya Savaşı’nı takiben, ABD, eskiden olduğu gibi, basit bir küskünlük neticesi kendi kıtasına çekilme eylemini yapmadı. Avrupa’da ve Japonya’da kaldı ve onları demokrasiye alıştırma gayreti içine girdi. Rusya’ya karşı da askeri tedbirler alma gayreti içine girdi. Nato böyle ortaya geldi. Bunu takiben de, Varşova paktı düzenlendi. İki büyük güç, birbirlerini kontrol eder duruma gelmiş oldular. Bunun iyi olduğunu sananlarımız oldu.

Soğuk savaş olarak adlandırılan bu iki kutuplu durumun devamına Rusya ekonomisi dayanamadı ve pes etti. Bizim Demirel’in tabiriyle, koca imparatorluk kurşun atılmadan dağıldı. Böylece hem Varşova Paktı kaldırıldı ve hem de bütün Doğu Avrupa devletlerindeki sosyalist rejimler şekil değiştirerek Avrupa Birliği içine girdiler. Nato da dağıtılacağına kuvvetlendirilmiş oldu. Adı da, barış teşkilatı, müdafaa sistemi olarak telaffuz edildi. ABD, Dünya üzerinde tek söz sahibi kuvvet olarak kaldı.

Bu kadar tarihi bilgiyi ben size niçin verdim? ABD’nin, söylediğimiz tek hakimiyeti kullanamadığını söylemek için! Dünya nereye geldi şimdi? Tek güce başkaldırır duruma geldi. Hazırlanan Gürcistan olayında, Rusya kendini ortaya koyuverdi. Belki de, Rusya’dan bu cesaretin gösterileceği beklenmiyordu. Rusya, beş günlük savaşı bizzat yaptı. Bu savaşın Rusya’ya neye mal olduğunu bilmesek bile, bu savaşın, Gürcistan için bir felaket olduğu ortada duruyor. Masum ölülerin miktarını bile tam olarak öğrenmiş değiliz. Rusya’ya verilen cevap yok. Rusya’ya cevap verme yerine, yıkılan Gürcistan’a insani yardım etme sorunlarının düzene konması keyfiyeti ile uğraşılıyor. Yıkılan binaların ve ölen insanların, bilhassa insanların hakkı ne olacak? Hiçbir şey olmayacaktır. Bize göre, insan hakkı keyfiyeti, hiç bir zaman yer yüzünde olmamıştır. Kuvvetli, her zaman haklı olarak kabul edilmiştir.