Urla’da Şahin Bayhan ve Alaçatı’da Hikmet Dikmen

1960’ların başı…Çorum’un nüfusu henüz 30 binlerde…

Eni-boyu belli bir Anadolu kenti.

Gazipaşa İlkokulu’nun hemen yakınındaki evimize göre çevreye bakınca, Kubatlar’ın iğdeleri geçince tarlalar başlıyor. Milönü’nde tek-tük ev, bir-iki bakkal var. Eti Lisesi’nin yeri harman yeri. Verem Hastanesi tarlaların ortasında…Bahçelievler Kooperatifi yeni yeni bitiyor.

Ana caddeler, yani Gazi-İnönü caddeleri açılmış, ama daha tam oturmamış. Cadde boyu yıkık evler çoğunlukta. Ve Çorum Lisesi, kentin uç noktasında…

Gazipaşa’dan mezun olur olmaz, ürkek, çekingen, ilk adımlarımızı atıyoruz Çorum Lisesi’nin orta kısmına. Çünkü bağımsız bir ortaokul yok. Lise sondaki, gözümüzde dev gibi büyüttüğümüz ağabeylerle birlikte aynı okulu paylaşıyoruz.

Okul Müdürü Aziz Eryalaz.

Hani, “Coşkundur taşkındır gürleyen sesi, ideal kaynağı Çorum Lisesi” diye marş yazan müdür…

Ve o dönemin bizlerde “iz” bırakan beden eğitimi öğretmeni Hikmet Dikmen…

O zaman için gözümüzde “büyük” olduğuna bakmayın; atletik yapılı, çelik gibi bir genç…İyi futbolcu, iyi basketbolcu, iyi voleybolcu, iyi hentbolcu…Atlet, jimnastikçi…Aklınıza gelen her spor branşında başarılı…

Aynı zamanda da iyi bir okul yöneticisi; hem sevecen, hem otoriter…

Çorum halkıyla ilişkileri ise tek kelimeyle “mükemmel”…

Kendisini spora adamış bu idealist öğretmen, hem Çorum Lisesi’ni bütün branşlarda ses getiren bir okul konumuna taşıyor, hem de Çorum’un gençlik ve spor etkinliklerine damgasını vuruyor.

Beden eğitimi derslerimizi, şimdi Güreş Eğitim Merkezi olan küçük spor salonunda yapıyoruz.

Çok çekiniyoruz Hikmet Hoca’dan, ama büyük de saygı duyuyoruz.

Çorum da saygı duyuyor.

Gazipaşa İlkokulu’nda öğretmen olan eşi Gülenç Dikmen ise, giyimi-kuşamı, hal-hareketleri ile tam bir “Atatürk’e yakışır cumhuriyet öğretmeni”. Çok genç ve çok güzel. Girdiği her ortamda saygı ve hayranlık uyandırıyor.

Gülenç öğretmenin büyük kentler için olağan “medeni” kıyafeti bile Çorum’un o yıllarında hayli dikkat çekici...

Hikmet Dikmen, Çorum’da 8 yıl görev yaptıktan sonra 1967’de Urla’ya tayin oluyor.

Urla, Çeşme yarımadasının en büyük yerleşim merkezi. Doğum yeri Alaçatı’ya çok yakın…Ve 27 yıl boyunca Urla’yı sporda başarıdan başarıya koşturuyor. Urlaspor’un kurucusu oluyor.

Milli basketbolcu kızı Nur’un geçirdiği trafik kazası sonucu felç kalması, Hikmet Hoca’nın hayatında bir dönemi kapatıp bir başka dönemi açıyor. Çeşitli ülkelerde yıllar süren tedaviler, acılar, ıstıraplar…Nur, tekerlekli sandalyeyle yaşamayı öğreniyor ve azimle öğretmeye de devam ediyor.

Gülenç-Hikmet Dikmen çiftinin küçük kızları Gül ise yurt dışında eğitim almış başarılı bir eğitimci. İzmir’de öğretmenliğe devam ederken, eşiyle birlikte Çeşme’de de yat bayiliği ve işletmeciliği yapıyor.

Hikmet Dikmen Hocamızla arada bir telefonla görüşüyorduk, ama kırk yılı aşkın süredir yüzyüze görüşememiştik.

Urla Kaymakamı Şahin Bayhan dostumuzun ısrarlı daveti karşısında, hocamızı da görebilme umuduyla tatilimizin hiç olmazsa iki gününü o yöreye ayırmaya karar verdik.

Kuşadası’ndan, Özdere-Gümüldür-Seferihisar sahil yolunu izleyerek Urla’ya ulaştık. Doğruca Kaymakamlığa gidip sevgili Şahin Bayhan’la özlem giderdik. Urla’nın eski çarşısını dolaşıp geçmişi teneffüs ettik. Kaymakam’ın halkla nasıl güzel bir diyalog kurduğuna tanık olduk. Ve Urla’ya özgü yöresel bazı yiyecekleri tatma fırsatını bulduk.

Urla’daki tarihi hastanenin bulunduğu ada, dolgu yolla karaya bağlanmış. Adanın bir yanı yine hastane, diğer yanı ise Sağlık Müdürlüğü Eğitim Tesisleri olarak değerlendiriliyor. Ağaçlıklar arasındaki plajı, orman içi yürüme yolları ve farklı bir manzara sunan arka sahili ile, hepsinden önemlisi güleryüzlü yönetici ve çalışanlarıyla çok güzel bir tesis.

Hatice-Mustafa Berçin dostlarımız da İstanbul’dan gelip bize katılıyorlar.

Ertesi gün de Hikmet Dikmen hocamızla telefonla görüşüp Alaçatı’nın yolunu tutuyoruz.

Alaçatı Belediyesi önünde buluşmamız, 40 yılın özlemini giderircesine sarmaş-dolaş oluşumuz görülmeye değerdi doğrusu.

Bugün Türkiye’nin en sosyetik tatil beldelerinden olan Alaçatı’yı bize gezdirirken, her önemli bina ve her köşe ile ilgili ayrıntılı bilgiler de verdi Hikmet Hocamız. Grubun çoğu öğrencisiydi…Onbinleri bir araya getiren sörf çılgınlığını, lüks barlarla dolu Alaçatı sokaklarının akşamları nasıl yürünemez hale geldiğini anlattı. Yöreyi zenginleştirmişti turizm, ama bir şeyleri de alıp götürmüştü…Tesellileri vardı; “Kışın bize kalıyor Alaçatı” diyordu Hikmet Hoca.

Bir hesap yaptık, Çeşme’yi görmeyeli 30 yıla yaklaşmış…Nasıl değiştiğini anlatmaya gerek yok kuşkusuz. Sosyetenin ve sanat dünyasının gözdesi Çeşme, kimilerine göre Bodrum’u çoktan geride bıraktı.

Çeşme’nin rüzgârı meşhur malûm…Tüm tepeler, rüzgâr enerjisi üreten kulelerle dolu. Yaz sıcağında serin bir tatil özleyenler için de bulunmaz yer.

Çeşme’nin ruhuna nüfuz edebilmek ve orada yaşayan başta Yusuf Ay olmak üzere diğer dostları arayabilmek için vaktimiz yoktu.

Bizi çaya bekleyen Gülenç öğretmenimizi daha fazla bekletmemek için Alaçatı’ya dönmek zorundaydık.

Dikmen’lerin evleri, dükkanları, arsaları…Pek çok emlâkleri var Alaçatı’da. Beldenin yerlilerinin belki yarısı akrabaları. Ama Alaçatı’nın yeni gelişme bölgesine, geniş bir bahçe içine iki ev yaptırmış Hikmet Hoca. Birinde kendileri yaşıyorlar yazları, diğeri kızları için…Kışı İzmir Hatay’daki evlerinde geçiriyorlar.

Çimle kaplı bahçenin ortasında güzel bir havuz var. Bir köşesinde de vinç, Nur’un tekerlekli sandalyesiyle havuza girmesini sağlamak üzere…

Urla’da “spor” adına büyük bir isim Hikmet Dikmen…Dolayısıyla Urla’ya gidişinde Kaymakam Şahin Bayhan’la da tanıştırılmış. Dönüşümüzde konuştuğumuz Şahin Bayhan, “Hocanın Urla’ya büyük hizmetleri olmuş” diyerek takdirlerini ifade etti.

Aynen Aydın Ağabeyimizi olduğu gibi Hikmet Hocamızı da Çorum’a davet ettik.

O meşum kazadan beri otobüsle uzun yolculuk yapamıyorlar.

Uçakla gelme programı yapacaklarına söz verdiler.

Keşke, Aydın Kalelioğlu ile Hikmet Dikmen’in Çorum ziyaretleri aynı günlere rastlasa…Birbirlerini çok iyi tanıyorlar çünkü. Çorumspor’un kuruluşunda emekleri az değil.

Ve eminiz ki, bizim kuşak çok mutlu olur böyle bir buluşmadan.

Rahmetli gazeteci arkadaşımız, can dostumuz Hikmet Uçar, Hikmet Dikmen’in çok sevdiği öğrencilerinden biriydi. Hikmet’i kaybettiğimizi bilmiyormuş, çok üzüldü…

Daha kimleri konuştuk, kimleri andık…

Hey gidi günler hey…