İnsanoğlunun dün de, bugün de, yarın da; üzerinde en çok durduğu, konuştuğu konulardan biri “Sevgi”dir.

Gençliklerinde veya daha sonra; şiir, öykü, söyleşi, deneme... türü yazanların öncelikle işledikleri konu arasında “Sevgi” önde gelir. Demek oluyor ki, çok gerekli olduğu için “Sevgi” üzerinde çok duruluyor.

Bir gerçek daha vardır ki, insanoğlu sevgi ortamında yaşamak ister. Sevgiyle ilgili şeyler yazar ama, sevgi yazmakla bitmez. Harcamakla tükenmez, üzerinde duruldukça da artar, bir çığ gibi büyür, yayılır.

*      *      *

Ruhunda sevgiyi barındıramayan insan nefretle dolar. O zaman da insanlıktan uzaklaşır.

Nefret etmeyen bir kişi, birine kötülük yapamaz.

Bir insan, nefret etmeden bir insanı öldüremez.

Nefreti içinde barındıran kişinin önce kendisinden nefret etmesi gerekir.

İçindeki nefreti yenemeyen kişi yüreğindeki sevgiyi kovan insandır. Sevgi bulması da olanaksızdır. Sevgisizliğin bedelini de ağır bir şekilde öder.

*      *      *

Acımak sevgi değildir, üstünlüğe evet demektir.

Hoşgörü sevgi değildir, istemediği birşeye katlanmaktır.

Bağlılık sevgi değildir, gereksinmenin karşılanmasıdır.

*      *      *

SEVGİ:

-Değer vermeyi bilmektir,

-Birlikte olmaktan, yaşamaktan sevgi duymaktır,

-Tüm yapay ayrımların yaşamdan çıkarılmasıdır,

-İnsan olmaktır,

-Paylaşmayı bilmek demektir.