Ülkenin kardeş kavgasına sürüklendiği yıllar…

Çorum’da da tarihe “Çorum Olayları” diye geçen kardeş kavgaları yaşanıyor. Kentin cadde ve sokakları adeta iç savaşa sahne oluyor. Kanlar dökülüyor, büyük acılar çekiliyor.

İşyerlerinin tahribi, kavgalar, barikatlar, silahlı çatışmalar daha önceden başlıyor, ama “Cuma Olayları” diye bilinen, Çorum’un alev alev yandığı, onlarca canın kaybedildiği asıl büyük olayın tarihi 4 Temmuz 1980…

Kimsenin hatırlamak bile istemediği o talihsiz olaylar yüzünden Çorum çok şey kaybetti, ekonomik bakımdan onlarca yıl geriye gitti. Toplumsal barışın ve karşılıklı güven duygusunun yeniden tesis edilebilmesi için nice onyıllar gerekti.

Bugün de, üzerini ne kadar küllesek, yaşanmışlıkları belleklerden silmek mümkün olamıyor. Unutalım demekle unutulamıyor.

Belki de, nafile unutmaya çalışmaktansa, kini ve nefreti zamanın derinliklerine hapsedip, talihsiz geçmişi “ders” olarak önümüze koymakta, “sakın ha bir daha yaşanmasın” diye zihinlere kazımakta yarar var.

Sevgili Sadık Eral da, 4 Temmuz 2009’un “barış, kardeşlik ve dayanışma günü” olarak anılmasını bu nedenle öneriyor, Yazıçarşı’dan Milönü’ne sevgi zinciri oluşturulması çağrısını böylesine güzel duygulara dayandırıyor.  

Yine bu anlayışla, siyasi parti il başkanları da öneriyi benimsiyorlar, sahipleniyorlar.

İşte sağduyu bu.

Dünkü gazetelerin manşetleri bizi öylesine duygulandırdı ki, bu konuya değinmeden edemedik.

En güzel başlığı da Tercüman atmış: Ağlattın bizi çavuşum.

Biliyorsunuz, Çorum’un Sarinbey köyünden Jandarma Astsubay Üstçavuş Onur Bakbak, Silopi’de, askerlerinin ve köylülerin güvenliği için teröristlerle yaralı haliyle, tek başına saatlerce çarpışmaya devam ediyor ve “bu vatanın bölünmezliği uğruna” şehit düşüyor.

Vatan’ın deyimiyle, “arkasında müthiş bir kahramanlık öyküsü bırakarak” göklere yükseliyor.

Çanakkale’de, Kurtuluş Savaşı’nda omuz omuza çarpışan dedelerimizi hep anıyoruz; Alevisiyle, Sünnisiyle, Türküyle, Kürdüyle, Çerkeziyle Türkiye Cumhuriyeti’ne vatandaşlık bağı ile bağlı herkesin kardeş ve bu ulusun asli unsuru olduğunu her vesileyle vurguluyoruz.

Kahraman Onur Üstçavuş’un ise, bu anlamda yeni bir tarih yazdığı inancındayız. En azından Çorum için…

Sırım gibi bir Alevi delikanlısı, yiğitçe, son kurşununa kadar, “kanının son damlasına kadar” bu vatan için, bu bayrak için çarpışıyor; şehit düşüyor.

Kim daha fazla vatansever olduğunu söyleyebilir aziz şehidimiz Onur Bakbak’tan, kim daha fazla milliyetçi olduğunu iddia edebilir?

İşte, Atatürk’ün tarif ettiği milliyetçilik budur.

İşte, emperyalizme başkaldıran tüm devrimcileri gözünü kırpmadan ölüme götüren “yurtseverlik” böyle bir şeydir.

Şehit Onur’umuz, Çorum’un da Türkiye’nin de onuru olmakla kalmadı, yeni ve çok güçlü bir “kardeşlik kıvılcımı” çaktı.

Evet, “Alevi-Sünni Kardeşliği”…

Tereddüdü olan Onur destanını iyi okusun, o asil kahramanın ruhunu iyi anlamaya çalışsın.

O, vatan için öldü.

Ama eminiz ki, kahramanlıktan çok daha büyük bir anlamı var şahadetinin.

Ruhun şâd olsun kahraman Onur.

Mekânınız cennet olsun tüm kahramanlarımız.

Vatan size minnettardır.