Zenginin biri, ölümüne yakın biri doktor, biri papaz, biri de avukat olan üç yakın arkadaşını yanına çağırarak ricada bulunmuş:

- Benim 300 bin dolar tasarrufum var. Bunu yanımda öteki dünyaya götürmek istiyorum. Ama kimseye de güvenemiyorum. Size şimdi 100’er bin dolar vereceğim. Bu paraları, ne olur ben gömülürken kefenimin iç cebine koyuverin.

Ve birkaç gün sonra adam ölmüş. Üç arkadaşı verdikleri sözü yerine getirmişler.

Bir süre sonra doktor, vicdan azabına dayanamamış, diğer iki arkadaşını çağırarak onlara itirafta bulunmuş:

- Hastanenin çok acil ihtiyacı vardı, onun için 100 bin doların 20 bin dolarını hastaneye sarfettim, kefene 80 bin koydum.

Papaz, utana-sıkıla mırıldanmış:

- Maalesef ben de aynı günahı işledim. Paranın yarısını kilisenin inşaatına ayırdım, kefenin cebine 50 bin dolar koydum.

Avukat gülümsemiş:

- Ben sözümü aynen yerine getirdim, kefenin cebine 100 bin dolarlık çek koydum.

KAYNANA OLMAK BİR SANATTIR

Genç bir çocuk heyecanla annesine gelir ve aşık olduğunu,evlenmek istediğini söyler.

Evlenmek istediği kızı annesiyle tanıştırmak için de eve getireceğini, ama sadece eğlence olsun diye eve üç kız getireceğini ve annesinin tahmin etmesini isteyeceğini anlatır.

Ertesi gün üç güzel kızla eve gelir. Otururlar, bir süre sohbet ederler. Sonra heyecanla annesine sorar:

- Tahmin edebildin mi?

- Ortadaki kızıl saçlı.

Delikanlı hayretler içinde kalmıştır:

- İnanılmaz ! Nasıl bildin?

- Bir tek ondan hoşlanmadım.

HAYAT DERSLERİ 5

Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı, beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden antikorlar oluşmuştu.

Doktor durumu beş yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve 'Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı' dedi.

Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu...

Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu :

'Hemen mi öleceğim ?'

Ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini düşünüyordu.