Pirinç pahalandı.

Sofraların lüksü oldu.

Ne olacak şimdi?

Aman! Pirinç bulamazsanız pasta yiyin siz de.

Hatta karides, istakoz yiyin.

Şakayı bir yana bırakalım. Artık hiç şaka çekecek halimiz yok.

Büyüklerimiz yani atalarımız hep şu cümleleri kullanmadılar mı bize?

“Tarım ürünleri üretiminde kendi kendine yeten 6 dünya ülkesinden birisiyiz”

Bak! Bak! Lafa bak.

Güzel.

 İnandık. Daha doğrusu inandırdılar.

Peki şimdi ne oldu da tarım ürünleri, başta milli yemeğimiz pirinç olmak üzere dörtlüleri yaktılar o zaman?

Sadece pirinçte mi sorun var?

Tarım ürünlerimizde yaşadığımız tıkanıklıklar “Ben geliyorum” diye bağırıyordu zaten.

Şimdi bahaneler hazır.

Suç samur kürk olmuş hikayesi gibi.

Kimse üzerine almıyor.

Yok küresel ısınmaymış…

Yok erozyonmuş…

Yok kuraklıkmış…

Tarım alanları azaldı.

Üretici topraklarını kullanmıyor.

Ayrıca üretici para kazanamadığı için ekim yapmak, tarla tapanla uğraşmak da istemiyor.

Serbest piyasacılara ne demeli?

Ya tarım ürünlerine kota koyan Avrupa birlikçiler?

Şimdi haklarını yemeyelim işbirlikçilerin.

Ekonominin başına işveren sendikalarının üyesi Turgut Özal geldi, serbeset piyasa diye bir şey çıkardı.

Ekonomideki kara deliklerden bahsetti ne demekse?

Tansu Çiller de “Son sosyalist devlet de tarihe karışıyor” dedi, ülkemiz ekonomisini küresel sermayeye terk ederken.

Ecevit ve  Bahçeli de Dünya Bankası’ndan Kemal Derviş’i transfer ettiler.

Çalıştılar…

Çok çalıştılar…

El birliği ile tarımı tarayıp geçtiler.

Pirinç ilk alarm.

Bunu devamı da var.

Buğday…

Şeker…

Mısır…

Tütün…

Fındık…

Elimizde bir tek patates kaldı.

Patates çorbası.

Patates pilavı.

Patatesli ekmek.

Hayvancılık yok…

Tarım yok…

Nereye gidelim?

Katar, Abudabi, Arabistan,Papua Yenigine ?????

Koca koca yöneticiler toplandılar yıllardır. Toplantılarda tarımdan , hayvancılıktan bahseden seminerler verdiler. Bunu memleketseverlik zannettiler.

Tarım Arap saçına döndü.

“Çöz beni çöz beni” diye sinyal veriyor.

Hani?

Kim çözecek?

Her Gününüz Güzel Olsun.