Adalet, “Kadife eldivenli demir” olarak tanımlanır.

Bu tanımın anlamı şu mu acaba?

“Tuttuğunu bırakmamak ama tuttuğu yeri de incitmemek”

Adaletin çeşitli kolları var.

 Polis de işte bu adaletin kollarından birisi. Ve bu anlamdaki işlevi nedeniyle devlet içerisindeki örgütlenmesine “Emniyet” yani “Güvenlik” adı verilmiş. Vatandaşın canının, malının, namusunun onun güvencesi altında olması dışında, o ayrıca niteliklere saldırıda bulunanların bile bir anlamda güvencesidir.

“Kadife eldivenli” eliyle yakalayacak, incitmeden adalete yani yargıya teslim edecek.

Polis de aslında üniforma giydirilmiş  bir insan değil mi?

 O da gözünün içine bakılarak büyütülmüş, bir anne ve bir babanın çocuğu değil mi?

Ve en önemlisi kendisi de bir baba.

Sorumluluğunu üstlendiği bir ailesi var.

Çocukları var. Hastalandıklarında onlarla birlikte hastalandığı,

Onlar güldükçe güldüğü çocukları…

Ama aldığı yetersiz maaşla onlara gönlünce yetememenin ızdırabını çeken bir insan…

Yerine getirdiği devlet görevi nedeniyle, her an canını ortaya koyma durumu ile karşı karşıya bırakılıyor.

Üstelik yeterli eğitim ve psikolojik destek verilmeden…

Ve en kötüsü tek yönlü koşullandırılıyorlar.

1 Mayıs’ta, ÜRETİM EMEKÇİSİNİ, GÜVENLİK EMEKÇİSİNE KIRDIRAN OLAYLARIN SORUMLUSU KİM?

Devletin en önemli kurumu olan güvenlik örgütünün valisinden, müdürüne imajını olumsuz yönde bozan, saygınlıklarını zaafa uğratanların sorumlusu kim?

İstanbul’un göbeğinde Taksim meydanında uygulanan orantılı güç kullanma! Nasıl bir şeydi öyle?

İŞÇİYE YAZIK…

POLİSE YAZIK…

DEVLETE YAZIK…

MİLLETE YAZIK…

Demokrasinin ve hukuk devletinin anlamı elbette bu değil.

Sendikalar Taksim meydanına çıkabildiler mi?

Çıkmadılar.

 Çıkmaya kalkanlar da “Hak ettikleri muameleyi” gördüler mi?

Gördüler.

O halde “Sorun yoktur” mu diyeceğiz şimdi?

Kimler tereyağından kıl çeker gibi kendilerini bu işten sıyırdı?

Olan,

İşçi haklarını savunmak isteyen emekçi işçiler ile,

Güvenlik emekçilerine oldu.

Yazıklar olsun!

Yazıklar olsun!

Her Gününüz Güzel Olsun.