İnsanlar ne yaptığınızı veya ne söylediğinizi tam olarak hatırlamayabilirler, fakat kendilerini nasıl hissettirdiğinizi daima hatırlarlar.

Her zaman insanların güzelliklerini görmeye çalışın. Güzelliklerini dile getirin.

Onları takdir edin. “Bugün sizi çok iyi gördüm, ne kadar hayat dolu bir insansınız, pozitif enerji saçıyorsunuz, gömleğiniz, elbiseniz ne kadar güzel, gözlerinizdeki sevgi, yüzünüzdeki tebessüm bana mutluluk veriyor, insana güven veren bir kişiliğiniz var, sizi çok takdir ediyorum, her yerde sizi sevgi ve saygıyla anıyorum, dostluğunuz bana mutluluk veriyor, sizi çok seviyorum, iyi ki varsınız” benzeri güzel sözleri esirgemeyin dostlarınızdan. 

Yaşamın her alanında bu felsefeyle hareket eden insanlar toplumda sevilen, sayılan, değer verilen güzel insanlardır. Böylesine güzel insanlar bulundukları yerleri de güzelleştirirler.

Takdir hisleri, güzel sözler herkesi mutlu eder. Size de güzellik olarak geri döner.

Hatasız, kusursuz insan yoktur. Hiç kimse kanatsız bir melek değildir. İnsanları fazla yargılamayın. İnsanları sürekli yargılarsanız, onları sevecek zamanınız kalmaz.

Her sabah spora giderken karşılaştığım herkese “günaydın” derim. Sıcacık bir “günaydın” yorgun gönüllerde bir güzellik yaratır ve insanların güne güzel başlamasına sebep olur. İnsanları güzel düşüncelere sevkeder. “Demek ki, beni önemseyen, bana değer veren insanlar da var” diyerek, kendisinin de değerli olduğunu anlar, o da karşılaştığı insanlara değer vermeye başlar.

Bugüne kadar selam verdiğim insanlardan yalnızca iki bayan, “nereden tanışıyoruz” diyerek, beni sorguladı. Ben de, “tanışmadığımızı ama, seher vaktinde sokakta selamlaşmanın iyi olacağını düşünerek selam verdiğimi söyleyince, “Allah, Allah” diyerek, yollarına devam ettiler.

Sahi sizler günlük hayatta kaç kişiye selam veriyorsunuz ? Bir deneyin lütfen.

Selam verdiğiniz insan sayısı arttıkça, hem siz, hem de karşınızdaki insanlar mutlu olacaktır. Selam verdiğiniz insanlarla aranızda yarattığınız pozitif enerji sizlere yaşam enerjisi olarak geri dönecektir.

”Selam” İbranice ”Şalom”’dan türeyen ve barış anlamına gelen sihirli bir sözcüktür.

Hayatın her alanında sıcak bir tebessümle verilen bir selam, insanları mutlu eder. Belki onlar da diğer karşılaştığı insanlara selam vermeye başlar.

Rahmetli babam Mustafa Kemal Özata “Oğlum günde en az yedi kişiye selam  vermen gerekir.” derdi.

Bir gün ud sırtımda eve doğru gelirken, (o ana kadar altı kişiye selam vermiştim) önde yavaş yavaş yürüyen bir adamın yanından,” merhaba” diyerek geçtim. Adam “ud mu çalıyorsunuz, ben de müziği çok severim” diyerek, yanıma geldi. Biraz konuşunca, adamla 45 sene önce  İstanbul Üniversitesi korosundan arkadaş olduğumuzu anladık. Basit bir selam 45 senedir görmediğim bir arkadaşı görmeme vesile olmuştu. O günden sonra sık sık birbirimizi arar, görüşür sohbet ederiz.

İlk kendine gülümse, günaydın de aynalarda,

An dostlarını varlığın çınlasın kulaklarda,

Hayat sevmek ve sevilmekle anlam kazanır,

Mutluluk sevene yakındır, değil uzaklarda…(Mehmet Özata)