Pazar günü Ankara’da oynadığımız Tarım Kredi maçından oldukça umutluydum.

Nedenine gelince.

Bir: Futbolculara güveniyordum.

İki: Ama yönetime daha çok güveniyordum.

*    *    *

Lakin güvenim boşa çıktı.

Sebep!?

Başkalarından daha önce davranamadılar.

*    *    *

Bu işi şansa bırakmazlar artık diye düşünüyordum.

Düşünememişim.

*    *    *

Maça gitmedim ama.

Maça gidenler Tarım Kredili futbolcuların hiçbir iddiaları yokken nasıl insan üstü bir güçle mücadele ettiklerine tanık olmuşlar.

Hırçınlarmış.

Acaba neden?

*    *    *

Birileri bizden hızlı çıktı da ondan.

Belli ki Tarım Kredi’nin duygularına bizden önce tercüman olanlar olmuş..

*    *    *

Tamamen duygusal.

*    *    *

Peki biz yaklaşsaydık 3-5 Tarım Kredili futbolcuya duygusal yönden.

*    *    *

Duygularını sömürmeyecektik ki.

Aksine duygularına duygu katacaktık.

*    *    *

Anlaşılan beceremedik.

*    *    *

Bu Tarım Kredi’yi bir iki sezon önce biz düşmekten kurtarmıştık.

Küçükken çöp sokup öldürmedik.

Böyle oldu.

*    *    *

Az kalsın onlar bize çöpü sokacaktı.

Gözümüze gözümüze.

*    *    *

Tekrar zurnanın zırt dediği deliğe parmak basacak olursak.

*    *    *

Her alanda mücadele edilmeli.

*    *    *

Dar alanda paslaşmalar yapılmalı.

Bu iş te yönetime düşüyor.

*    *    *

Biz bu işi beceremezsek birileri bizi masada mı, sandalyede mi, yoksa sahada mı benzetir orasını bilemem.

*    *    *

Gelin benzeten taraf biz olalım.

Takın fişi bitirin işi.

*    *    *

Yoksa benzetirleerrrrrr!