Çok musallat olan oldu ama Ankara’ya maça gitmedim.

Fiko göbeli sabahın köründe aradı.

“Maça gitmiyon mu” diye?

Ben gidemeyeceğimi, doktorun bana boş zamanlarımda doğaya, kıra çıkmamı gezip, gezdirmemi, eğlenmem gerektiğini Fiko hıyarına ısrarla söylememe rağmen göbel eşşek gibi kiridi.

*     *     *

Aslanım, doktor beni serbest bıraktı, git bana musallat olma, Ankara’da ne işim var ülen desem de…

Ihh.

Eşşeklik parayla değil ya!

Göbel kanı beynime çıkardı.

*     *     *

Sonunda senin de maçının da dedim.

Ağzımın kırma kolunu çekip mermiyi ağzına verdikten sonra.

Telefonda makineli gibi saydırdım.

*     *     *

Bana, “sen delisin aslanım delisin” dedi.

*     *     *

Düşündüm, aslında böyle zalim bir dünyada deli kalmanın daha iyi olacağına karar verdim

*     *     *

Sonunda Fiko’dan daha çok kiridim.

Dediğimi yaptım ve Tarım Kredi deplasmanına gitmedim.

Bunun yerine verdim kendimi dağlara.

Doğaya.

*     *     *

Bu arada bir farkı fark ettim.

Bu çetin doğa yaşamının.

*     *     *

Yani ovaların.

Yani dağların.

Yani çığlıkların.

Yani aşklarımızın da renginin farklı olduğunu.

*     *     *

Herhalde yaşamın güzelliği de bu olsa gerek.

Farklı olmak.

*     *     *

Bu arada bol bol düşünme fırsatı buldum.

Mesela çok istedim çocuk olmayı.

Keşke çocuk olsaydık da.

Dizlerimiz kanasaydı kalplerimiz yerine.

*     *     *

Şimdi herkes;

“Tencerem kaynarken, maymunum oynarken.”

Hesabını yapıyor.

*     *     *

Ne oldu bizlere ki.

Zırtoluk efsanesinin başrolünü oynar olduk.