Tuncay Özkan’ı izledim. İğne tasanız yere düşmez bir salonda konuştu. Girişinde müthiş bir sevgi gösterisiyle karşılandı. Parti genel başkanı gibi karşılandı. Karşılayanların büyük bölümü CHP’li ya da kerhen de olsa bu partiye oy vermiş insanlar. Tuncay Özkan konuşması sırasında sık sık “Baykal gitsin” bağrışlarını göğüslemeye çalıştı. “Ben CHP konusuna girmek istemiyorum. Diyeceğimi dedim, CHP yönetiminden gelecek yanıtı bekliyorum” dedi. “Mart sonrasını bekleyin” demeyi de unutmadı. Mart’ta Kurultay var. Bir rivayet Genel Sekreterlik istediği yönünde. Bir başkası ise umduğunu bulamazsa parti kuracak diyor.

Konuşması doyurucu değildi. Basit anlatımlar ve laflardan ibaretti. “Aman kendine dikkat et, sana bir şey yapmasınlar” diyen bir kadına cüzdanından cevşen çıkartıp yanında taşıdığı muskasını gösterince benim notum da belli oldu.

Toplumun ilgisizliğinden, tepkisizliğinden yakınıyordum ve coşkulu bir katılımı görünce üzüleceğimi hiç aklıma getirmemiştim. İnsanların umuda aç olduklarını gördüm. Bir çıkış arıyorlar. Dağların arasından kendilerine yol gösterecek bir lider arıyorlar. Birileri de bu arayışı kullanıyor. Benim gördüğüm bu.

*     *     *

Çorum bir şehit daha verdi. Volkan “Ağabey Kuzey Irak’ta beş şehit vermişiz” deyince yüreğim sıkışmıştı. “Çorumlu var mı takip et” demiştim. Çok sürmedi Sungurlu’dan Yasin Keyvanoğlu’nu kaybettiğimiz haberi geldi.

Biz şehitimize ağlarken bizi yönetin diye Ankara’ya gönderdiklerimiz maaşlarının iyileştirilmesiyle uğraşıyorlarmış. Vakıflar yasası adı altında Türkiye Cumhuriyeti’nin varlık nedenini oluşturan Lozan’ı delmekle meşgullermiş. Tek kişilik muhalefet Kamer Genç’i nasıl sustururuz diye kafa patlatıyorlarmış. Başkomutan ise “Arada kaynar gider nasılsa” der gibi sorunların üzerini örten türbanı onaylamakla ilgiliymiş.

Biz şehitimize ağlarken, birileri sinsi sinsi hareket edip bıyık altından gülüyorlarmış meğer.