Müşteri : Para çekecektim.

-Hangi hesaptan?

-Benimkinden.

-Tamam beyefendi de sizin hesap no.su kaç?

-Bilmiyorum.

-İsim neydi?

-Benim gendimin mi?

-Yok e... (denemiyor tabii..)

*    *    *

-Günaydın. sizin işlem neydi?

Bir arkada bekleyen bayan:

-Sohbet etmeyi bırak da işini yapsana kardeşim. !

*    *    *

Müşteri: Ben cep telefonu faturasını bankadan yatırdım, ama hattım borcumdan dolayı kapandı.

-Nasıl olur? Biz o operatör firmanın tahsilatını yapmıyoruz ki…

-Ben ….Bank’dan yatırdım zaten.

-?

-Ona bi baksak, olmuyo mu? O banka çok kalabalık da...

-Olur mu kardeşim, ben nasıl görürüm o bankanın hesaplarını?

-Şundan baksan! (bilgisayarı gösteriyor) Hani onlar da oradan bakıyo da. Olmuyo mu öyle?

-Oluyo canım. Hatta elim değmişken tapuda, muhtarda falan da işin varsa onu da aradan çıkaralım.

*    *    *

-Doğum tarihiniz?

-57

-Tam tarih alıyım?

-1957

*    *    *

(Kredi kartları için call center genelde anne kızlık soyismini ve mezun olunan ilkokulu güvenlik şifresi olarak kullanıyor)

-Mezun olduğunuz ilkokul?

-Ben lise mezunuyum.

-Tamam da bana ilkokul adı lazım.

-İyi de ben liseyi bitirdim!

-?

*    *    *

-Anne kızlık soyismi?

-Bilmiyorum.

-(Pratiğiz ya!) Dayınızın soyismi ne?

-Ya bi kart vereceniz taa dayımı karıştırıyonuz. İstemem kart mart. (Hışımla şubeyi terk eder.)  (SÜRECEK)

OLACAK İŞ DEĞİL

1929 yılında İngiltere’de itfaiyeciler becerilerini sergilemek için bir gösteri düzenlediler; dokuz çocuk yanan bir evden kurtarılacak sözde kurbanlar olacaktı. İtfaiyecilerden biri kullanmayı planladıkları sis bombalarını unutup, evi gerçekten ateşe verdi. Çocukların hepsi yangında ölürken, onları manken sanan kalabalık çılgınca alkışlıyordu.