Beyefendi hiç durmadan konuşuyor.

Öfkeyle, hiddetle, şiddetle konuşuyor, dehşet saçıyor.

Muhalefete sıçrıyor, medyayı tehdit ediyor.

Beyefendi iktidar! Sürekli şikayet ediyor, hala mazlumu oynuyor, kendini muktedir hissetmiyor.

Konuşuyor, bağırıyor, çağırıyor, öfkeleniyor, hiddetleniyor…

“Yaygara koparıyorsunuz?”

“Açık söylüyorum, aslında çıkarlarınızı tehlikede görüyorsunuz…”

“Bu manşetler, yalnızca çıkar kavganızı örtmek için bir maske.”

“Çoğunluğun zorbalığı’ diyor. Bunun edeple adapla bir ilişkisi var mı?”

“411’i kaos olarak göstermek suretiyle demokrasiyi yok farz edeceksin.”

“Ben ciğerlerimden konuşuyorum. Ben ciğerlerimden konuşuyorum.”

“Biz o beyaz çarşaflarla beraber yola çıktık”

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir.”

Beyefendiden ibretlik vaziyetler.

Beyefendi fena halde ya yanılıyor, ya yanıltıyor…

Beş küsur sene boyunca yağ çeke çeke yağdanlık vaziyetlerdeydi medya, bir kısmı bir çekingen eleştiri yapınca kıyamet koptu.

Neden?

Neden bu hiddet ve şiddet…

Beyefendi taraf!

Çünkü ciğerinden konuşuyor, çünkü çarşaf giymiş…

Başbakanlar beyninden, aklıselimle konuşmaz mı? Başbakanlar hiç çarşaf giyer mi?

“Çoğunluğun zorbalığı”na takılmış.

Çoğunluğun zorbalığı, demokrasinin düşmanıdır.

Destekleyicisi bir gazeteci “çoğunluğun zorbalığı” demişse, kulak kesilmek, ne demek istediğini anlamak gerekir

Demokrasi, sadece 411 parmak mıdır?

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” demekle, vekillerinin her istediğini yapacağını sanmak ne kadar demokratiktir?

Tam burada Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ten bir alıntıya yer verelim;

“Efendiler, şahıslar gibi meclisler de müstebit olur ve meclisin istibdadı, şahısların istibdadından daha tehlikelidir. Dolayısıyla uzun müddet iktidara sahip olmak üzere toplantı halinde kalacak mebuslar yavaş yavaş kendilerini seçen milletin arzusundan, emellerinden, hislerinden ve fikirlerinden uzak kalır. Arada bir ayrılık olur. Bir gün bakarsınız ki millet başka türlü çalışıyor, milli emeller başkadır.” (2 Şubat 1923, Atatürk’ün İzmir’de halka nutkundan)

Yani asıl olan milletin kendisidir, vekiller teferruattır.

“Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” diyen Gazi Mustafa Kemal Atatürk bir şey daha demiştir.

“…Bugün yeni bir Türkiye devletinin mevcut olduğunu ve bu Türkiye devletini kuran milletin çok azimkar ve kahraman bir millet olduğunu ve bu milletin artık tam bağımsızlığından ve milli hakimiyetinden zerre kadar fedakarlık yapmayacağını anlayamamışlardır.”(17 Şubat 1923, İzmir İktisat Kongresi açılış konuşmasından)

Yani milletin egemen olmasının başat koşulu ise bağımsızlıktır.

Beyefendi ne diyor; “Meclis Genel Kurulumuzda görüşülmekte olan yeni Vakıflar Kanunu, bu kararlılığımızın örneklerinden biri olarak ifade etmek istiyorum. Biz bir vakıf medeniyetinin insanlarıyız. Değerli arkadaşlar; vakıf olayı çok hassas bir olay. Devletten devlete bir mahsuplaşma olayı değildir. Olaya böyle bakmak durumundayız.”

Kapitülasyonlar da Fatih, Kanuni zamanında böyle ikramla, ihsanla verilmiş imtiyazlardı.

Sonunda zorbalık halini aldı

O nedenle Vakıflar Yasası peşkeş yasasıdır.

Tarikatlara, cemaatlere, aşiretlere peşkeştir.

Devletin başına türbanı geçirmek için sessiz ve derinden bitip tükenmez gayret içinde olanlara…

Lozan’ı delmek, Sevr’i hortlatmak için bir avuç azınlığın dışardan kışkırtmayla özendirildiği bir peşkeş yasasıdır.

Devletler, “çıkacak” diye dayatmaktadır.

Sanki 93 savaşını kaybetmiş Osmanlı durumuna sokulmuştur Türkiye.

Bu yasanın çıkmasında Türk milletinin ne menfaati var?

Vakıflar çıkacak, 301 mülga olacak!

Karşılığında türbana sessiz kalınacak, öyle mi? İnsan Hakları Mahkemesinin kararı var, Avrupalı diplomatlar sadece türban konusunda sessiz.

Medeni Avrupa’nın duruşu budur. Bir pazarlığın sonucu gibi…

Medeni Avrupa’nın kafasının ardında “imtiyazlı” var.

İmtiyaza Fatih’ten, Kanuni’den alışmış Avrupalı çıkarını arıyor.

İmtiyaz dağıtmaya meyilli Beyefendi, esiyor gürlüyor, öfkeleniyor, hiddetleniyor.

Dehşet saçıyor!