ABD Başkanı George Washington 17 Eylül1796 tarihinde siyasi hayattan çekilirken bakın neler diyor:

“Belirli bir millete sevdayla bağlanmaktan kaçınınız. Başka bir ülkeye nefret yahut sevgi duyguları beslemeyi adet edinen milletler köleleşir, kendi görev ve çıkarlarını unuturlar.

Zira bir millet ortaklık hayaline kapılarak başka bir millete bağlandı mı, bu ikincisinin kavgalarına boşu boşuna karışır.

Üstelik ona imtiyazlar tanır.

Bu ise kendisinin sömürülmesine yol açmakla kalmaz, başka ülkelerin düşmanlığını ve misillemelerini üstüne çeker.

Büyük ve güçlü bir ülke ile böyle bir ilişki kuran küçük yahut zayıf bir millet ötekisinin uydusu olmaktan kurtulamaz.

Yabancı entrikaların aleti durumundaki kişiler güvenini ve alkışını kazandıkları halkı aldatarak onun çıkarlarını başkalarına teslim etmesini sağlarken bütün bunlara karşı çıkan gerçek yurtseverler şüpheli duruma düşürülüp lanetlenebilirler.”

Buyurun buradan yakın!

Günümüzden üç yüz küsur sene önce o zamanlar henüz devlet bile olamamış bir ülkenin başkanı neler diyor!

Şimdi, son 60 yıldır, yaşadıklarımıza bir bakalım…

Ve böylesi büyük nasihatlerle ve o nasihatleri dinleyen insanlarla yönetilen bir ülkenin bu gün nerelerde, Ata’sının sözünü dinlemeyen bizlerin de nerelerde olduğunu bir düşünelim…

Milletler tarihinde kısa sayılabilecek zaman diliminde Atatürk’ün önderliğinde çok büyük işler başaran ulusumuz, sürekli gelişim ve değişim içerisinde olan bir dünyada yaşarken, yerinde saymak gibi vahim bir hadisenin içinde mi kaldı?

Atatürk, “CAHİLLİK YOK EDİLMEDİKÇE YERİMİZDEYİZ” demiş.

Doğrusunu söylemek gerekirse, Büyük Atatürk’ün bu veciz sözünün üzerine başka kelama gerek var mı bilmiyorum?

Yerinde saymanın baş amili de cahilliktir.

Cahilliği yok edecek neferler de öğretmenlerdir.

Yani eğitim ordumuz.

Atatürk’ün de işaret ettiği gibi eğitim ordumuzun yapacağı ilk iş cahillikle mücadele etmektir.

Tabii ki bu mücadeleyi verirken amaçları, cahilliğe direkt kurşun atmak değil, doğruları ve yanlışları ortaya koyarak, Mustafa Kemal’in aydınlık dünyasını insanımıza göstermek ve insanları bu aydınlık dünyanın yolcusu haline getirmek olmalıdır.

Yollarının dikenlerle, sivri taşlarla kaplı olduğunu bilerek bu meşakkatli yolları aşacak inanç ve kanaatlerinin de tam olması gereklidir.

Osmanlı’dan bugüne aydın kesim her zaman ilk hedef olmamış mıdır?

Anadolu’nun fedakar insanının, yüreğinin gizli anahtarının sevgi olduğunu bilmeli ve sevgi dolu yaklaşımla bu coğrafyada yaşayan insanımızın yüreklerini cahillikle savaşarak feth etmek görevdir.

Gönül kazanma öğretisi için aranılan rehber, yine bu Anadolu toprakları üzerinde yaşamış büyük öğretmenler, büyük üstatlardır.

Mevlana gibi, Hacı Bektaş Veli gibi rehber üstatlar, bir kalbi feth etmenin yolunun bazen bir tebessümden, bazen kuru bir selamdan geçtiğini söylerler bize.

Cahilliği yok etmek;

Deniz kenarında olta sallayarak, ıslanmadan balık tutmaya benzemez.

Mücadele için,

İşin mutfağına girmek lazımdır.

İşin mutfağı da şüphesiz halktır.

Önce halkı eğitmek, onlara güven duygusu aşılamak ve daha sonra beyinleri cumhuriyet ülküsü ile nakış nakış işlemek gerekiyor.

Bırakılacak olan eser bundan daha büyük olamaz.

Yüreğimizde beslediğimiz ideallerimizi gerçekleştirmek için, kader bizi nereye savurmuşsa orada en samimi duygularla çalışmak ve başarmak zorundayız.

Cehalet yeşeren bu ruhun karşısında inanın ki yenik düşecektir.

Yoksa, cahillik yok edilmedikçe yerimizde saymaya mecburuz.

Avrupa Birliği’ne, bırakın sevdayı KARA SEVDA ile bağlatılmış durumdayken bu nasıl olacak?

Her Gününüz Güzel Olsun.