Neyzen Tevfik, zamanın hassasiyetleri veya öfkeleri tahtında yazmış aşağıdaki dörtlüğü…İçeriğini tartışacak değiliz şimdi. Bizi ilgilendiren de zaten, sadece son mısra.

O da, “Has…tir efendim” denecek çok kişi olduğundan şu günlerde…

Karşında Koraltan duruyor işte paşam bak,

Hâlâ o eğilmez başı dimdiktir efendim !

Bir ses ver Atam, şanlı izinden sana geldim.

Bir ses duyulur kubbede; Has…tir efendim.

*      *     *

Neyzen’le başlamışken Ömer Hayyam’la devam etmek gerekmez mi?

Yerin üstüne baktım, uykuya dalmışlar;

Altına baktım, göçüp toprak olmuşlar.

Yokluk ovasında başka ne var ki zaten;

Daha gelmemişler var, gelip gitmişler var.

*      *     *

Neyzen, Hayyam derken, mevtalar aleminden bir de Nazım’a uzanmaya ne dersiniz?

Cezaevi denetimine Adalet Bakanlığı'ndan bir müfettiş gelir.

Bir kaç gün denetim yaptıktan sonra müdüre:

- “Nazım da buradaymış, çağır da görelim nasıl biridir?” der.

Nazım'ı odaya getirirler. Müdür koltuğuna iyice kurulan müfettiş, Nazım'ı tepeden tırnağa süzer ve:

- “Demek Nazım Hikmet sensin” der. Nazım'a oturması için yer göstermez.

Kısa bir konuşma sonrası “gidebilirsiniz” der.

Nazım tam kapıdan çıkarken durur ve müfettişe:

- “Ömer Hayyam adını duydunuz mu?" diye sorar. Müfettiş hemen atılır:

- “Kim bilmez ki Hayyam'ı?"

Nazım:

- “Hayyam zamanında İran hükümdarı kimdi?" diye sorar.

Müfettiş şaşırır. Nazım konuşmasını sürdürür:

"Görüyorsunuz, sanatçıyı anımsadınız ama hükümdarı anımsamadınız. Yıllar sonra beni dünya anımsayacak, ama dönemin Adalet Bakanı'nı ve sizi kimse anımsamayacak"  der ve çıkar.

Müfettiş yaptığı yanlışı anlar, Nazım'ı geri çağırır ama Nazım koğuşunun yolunu tutmuştur, asla geri dönmez.

Sahi, o dönemin Adalet Bakanı kimdi?