Ekonomik veriler, istatistikler, demeçler, uluslar arası ilişkiler, sosyal haklar, demokrasi…  Hepsi hepsi hormonlu.

Gerçek değil, halk çıkarına değil. Varsa yoksa tekel şirketler, hısım akraba, eş dost.

Kime sorsam herkes kaygılı!

Kaygılar bile hormonlu.

Buzdolabındaki salatalık gibi çıtır çıtır büyüyor.

Bir tek RTE ve şürekâsı kaygısız!

Küresel değerlerdendir diyerek yutturulan küresel ekonomi paldır küldür ses veriyor.

Atlantik ötesinde borçlular panikte.

Almanya’da bile göstergeler bozuluyor.

Küresel ekonomiyle bütünleşmeyi, borçlanmayı, cari açığı kamçı sayan, kamçılanmayı yiğitlik sanan bir iktidar var.

Milletvekili Süleyman Yağız, Başbakan tarafından cevaplandırması istemiyle TBMM Başkanlığı’na verdiği soru önergesinde, kamçılı yiğitliğin daha ne kadar süreceğini sormuş ve eklemiş, “Kütahya’da 2001 yılının Kasım ayında yaptığınız konuşmada yer alan, ‘Borç alan emir de alır” sözünüz bugün için de geçerliliğini korumakta mıdır? Yoksa bu sözünüzü,’Dün dündür, bugün de bugün…’ anlayışıyla mı değerlendirmek gerekir?”

Değişmiştir!

Bir kere değişmeden bir şey olmaz.

Ama daha önce de değişmişti!

Değişmeye alıştı!

Değişmeye eskiden iyi gözle bakılmazdı, değişenlere kıvırtma diye uyarı yapılırdı. Şimdi değişti. Değişmek de hormonlu…

Hormonlu bir dünyada yaşıyoruz; siyaset de hormonlu.

Borçla doğru orantılı imtiyazlar... Yabancı sermayeye verilen teşviklerin niteliğini niceliğini bilen var mı?

İç işlerimize karışıyorlar. Hormonun dozunu ayarlıyorlar. Kriterlerdendir sayılıyor.

Bağımsızlık, milli varlık, vatanın bütünlüğü, sosyal doku üzerine darbeler vuruluyor.

Seksen beş yıl önce tam da bugünlerde Lozan’daki oturumlarda İnönü ve Lord Curzon arasında imtiyazlar, azınlıklar, bağımsızlık tartışılıyordu.

Atatürk bağımsızlık ve imtiyazlar konusunu savaş sebebi sayıyordu. Tek amaç milli hakimiyeti hakim kılmaktı. Milletin mutluluğu ve refahı…

Seksen beş yıl önce Osmanlıdan kalma bir enkazdı Anadolu, topu topu sekiz milyon kişi kalmıştı ama Anadolu’da muzaffer bir Türk milleti vardı.

1923’ün 19 Temmuz’unda ise Curzon, “ bütün istediklerinizi aldınız, yarın harap Anadolu’yu tamir için borç istediğinizde aldığınız o hakları bir bir geri alacağız” demişti.

Avuç açmadı Atatürk Cumhuriyeti.

Milli bütünlük, azim vardı.

Üretimin artırılması, ticaretin geliştirilmesi, ulaşımın kolaylaştırılması hedefleri Milletin refah ve mutluluğunu artırmak içindi. Bunun adı halkçılıktı.

Ciçekle, firengiyle, sıtmayla, kızılla, veremle, sığır vebasıyla mücadele ederek, tarım ve hayvancılık seferberliği yaparak, fabrikalar kurarak, üreterek büyüdü Anadolu. Gerçek büyümeydi.

Yapılanları satarak, ithalatla büyümedi. Çünkü bu büyüme hormonlu değildi.

Sekiz milyondu nüfus, Atatürk’ün hayali seksen milyon oldukta dünyanın en büyüğü olmaktı.

Nüfus yetmiş küsur milyon oldu, 18.5 milyon işsiz... Çoğu üniversite mezunu…

Üniversiteliler işsizliği kadermiş gibi görüyor, sadece üniversiteliler değil, herkesin türbanla zihinleri meşgul ediliyor.

Gündem çarpıtılıyor. Suni gündemler yaratılıyor.

İnancımdan dolayı takıyorum, türbanıma karışmayın diyenler var.

İnancından dolayı türban takanlara kim ne diyebilir?

Ama türban siyasi simge olsa ne çıkar diyenler çıkarsa…

Bunu diyen Başbakansa, durum vahim değil midir?

Dinin siyasete alet olması demek değil midir? İnancın istismarı.

Başsavcının, bir rektörün uyarılarına RTE’nin verdiği yanıtlar hiç de doğru değildir.

Başbakanlar daima en doğru, en güzel sözleri söylerler ve haklıdırlar diye bir kayıt yoktur.

RTE dediğim dediktir diyor. Bir atasözü vardır, “keskin sirke küpüne zarar verir.”

Başbakanlar sıradan insandan daha çok hata yapar.

O nedenle eleştirilere hoşgörülü olmak, eleştirilere kulak vermek zorundadır.

“Sen kimsin ya” sözleriyle bir rektörü azarlayan bir başbakan var.

Aşırı tepkili…

Kızgın, öfkeli!

Bu gün bir gazetenin manşeti; “kabadayılıkla olmaz” diyor.

Siyaset de hormonlu!