Bu yazıya başlık bulmakta zorlandım. Yazıyı okuyan herkes, kendisine göre bir başlık koymakta serbesttir. Bu yazı da, mutlak okunmalıdır. Bu yazı, densiz bir politikanın eleştirisi değildir; hayatta hepinizin başına gelebilecek bir tehlikeli hastalık olayının arazlarının sıralanmasıdır. Hepinizin başına gelebilir, hepinizin başına, her yaşta gelebilir; diabetiklerin başının ise belasıdır.

Bazı insanlarda normal sayılmayacak arazlar meydana gelir. Bunlar, şeker hastası değildir. Dermansızlaşırlar, elleri terler ve salya ifrazları çoğalır. Daha ileri safhada ise, gözleri kararır ve şuur kaybı ile yere yıkılırlar. Bunlar şeker hastası “Diabetik” değildirler. Kan şekerleri düşmüştür. Tedavisi de, kendilerine tatlı bir içki içirtmek veya ağızlarına bir veya iki kesme şeker vermekten ibarettir. Hiç bir şeyleri kalmaz. Yeni bir nöbet için, ceplerinde şeker taşımalıdırlar. Bu şahıslar, yemek saatlarını kaçırmamalıdırlar. Hastalığın adı “Spondan hipoglisemi” olarak anılır. İrsiyetle ilgisi yoktur. Langerhans adacıklarının fazla çalışmaları neticesi meydana gelirler. Hayati tehlikesi yoktur; taciz edici bir durum söz konusudur.

Şeker hastalarında da hipoglisemi görülür. Bu hipoglisemiler, “İnsülin” ve de “oral anti-diabetik” ilaçlardan, merkezi etkili olanların etkisiyle meydana gelirler. Diamikronu örnek olarak yazıyorum.

İşaret edeyim ki, diabetin oluşumunu bir tarafa bırakarak, tedavisi iyi bilinmelidir. Hasta, doktor kadar, hem de bu işi bilen doktor kadar bilgi sahibi olmalıdır. Diabet bir eğitim hastalığıdır. Tedavinin esası da, kan şekerinin normal hudutları pek çıkmamalıdır. İdrarda şeker çıkmayacak şekilde ayarlanan bir tedavi şekli, yeterli sayılabilir.

Tedavi şekli, yani, şeker ayarlanmasının çeşitleri vardır:

Önce, bütün diabetiklerde yeterli kalori, bir mütehassıs tarafından, mümkünse hastaheneye yatırılarak, tain edilmelidir. Diyetisyen tarafından, bu kalori, gıda cinslerine göre taksim edilir. Bu gıda ayarlanmasına, yapılan egzersizler de eklenir. Bu yolla, hiçbir ilaç kullanmadan, 10 hatta 15 sene kadar diabet ayarlı olarak tutulabilir.

Gıda ve egzersizle ayarlanamadığı takdirde, oral anti diabetikler, hem merkezi etkili olan ve hem de periferik etkili olanlar birlikte kullanılıyor. Diabet Genel Merkezinin tatbikatına uymakta fayda vardır. Onların çok geniş deneyimleri vardır. Dış literatür de, genel merkez tarafından takip edilmektedir. İdrar ve kan kontrollerini, hastalar bizzat kendileri de yürütebilirler.

Bir an gelir ki, ağızdan alınan bu ilaçlar, tedavide tam etkisiz  kalırlar. Bu anda, pankreasta, artık insülin yapan Langerhas adacık hücreleri kalmamış, topu kaybolmuştur. Demektir ki, ağızdan alınan bu ilaçlar, sağlam kalan insülin hücrelerini çalıştırıyorlar. Langerhans hücrelerinin tamamı kaybolunca, hedef hücre kalmamış olduğundan, artı bu ilaçların kullanılması anlamsız kalır.

Son noktadan sonra, hastaya eksik addenin, insülinin dışardan verilmesi gerekir. İnsülin alışkanlığı yoktur. Kullanılmaktan hiç korkulmamalıdır. Bunun ayarlanması da, mümkün ise, hastahanede yatarak yapılmalıdır.

Şeker koması tedavisi, yalnızca insülinle yapılır. Ağızdan alınan ilaçlara  başvurulmamalıdır.

Şeker komasının teşekkül etmesi için, kan glikoz seviyesinin yükselmesi yanında, Keto-asidoz durumunun da teşekkül etmesi gerekir.

Diabet koması, imkan içinde ise, mutlak hastahanede ve mütehassıs tarafından yapılmalıdır. Tedavinin esası: İnsülin, tuz, su ve bikarbonattan ibarettir. Hiç itiraz yürütmeye kalkmayınız, bu yazdıklarımı mütehassıs hekimler bilirler. Onlara itimat etmenizden başka yapacak bir hareket tarzınız yoktur.

Burada, jüvenil diabet adı ile anılan bir diabet şekli daha vardır. Jüvenil, genç demektir. Çocuklarda bile görülebilir. En çok, 15 yaş civarında rastlanıyor. Sebepleri arasında heredite sayılıyor ise de, bir katiyet var denemez. Büyük ihtimalle, bir virüs müdahelesi ihtimal içindedir. Bu muhtemel virüs, Pankreas Langerhans adacıklarında insülin yapan hücrelerin hepsini imha etmiş olmalıdır. Böyle yazdım ama, işin karanlık noktaları çoktur. Böyle, Jüvenil diabetik olan kadın hastaların, iyi bir ayarlama ile çocukları olur ve diabet arazı da görülmeyebilir.

Jüvenil denen diabetikler, teşhis konduktan sonra, yalnızca insülinle tedavi edilirler. Benim, 12-15 yaşında teşhis konmuş hastalarımdan, 55 yaşına kadar yaşadığını bildiğim hastalarım vardır. Yarınki yazıda Hipoglisemi yazısını okuyacaksınız.