Medya, büyük oranda iktidarın borazanı oldu.

İktidarın Başbakanı, bakanları, milletvekilleri, memurları ekranlardan hiç eksik değil.

Haber bültenlerinde, özel programlarda, ekonomi kuşaklarında, AB propaganda saatlerinde… Her zaman her yerde…

Halk zihinsel bir kuşatılmışlıkla karşı karşıya…

RTE diyor ki: “Milli gelir üçe katladı beş yılda!”

Hani nerede, kimin cebinde?

Müteahhit yatırımları, özel sektör teşvikleri…

RTE’nin bir vekili, bir kilo pamuğun maliyeti ve eziyeti şudur, fiyatı budur, oysa pamuğu on beş dakika makineden geçirdin mi maliyet beşe ona katlar. Tarıma değil de özel sektöre yatırım teşviği gerektir mantığıyla bilmiş bilmiş ahkam kesiyor.

Pamuğun aslında nasıl bir istihdam yarattığından muhteremin haberi yok..

Yüzyıllardır dünyanın en güzel pamuk yetiştiren toprakları, pamuk üretmekten mahrum bırakılmak isteniyor.

            Pamuk, yün, tekstilin doğal ham maddesi. Sağlıklı olanı. Kıymetli olanı. Ama ekonomi politikalarla  değeri sıfırlanıyor. Sentetik iplikler tekstile yaygın olarak kullanılıyor.

Pamuk - yün; doğal ham maddeye talep azalıyor. Doğal olan, sağlıklı, değerli olan, ürettiğimizdir.

Doğal, sağlıklı olanla üretileni tüketenler farklıdır.

Bu farklı olanlar, imtiyazlılar Türk pamuğunu, yününü, tiftiğini dokumada kullanmak istemezler.

Niçin?

Amaç nedir?

Pamukta, yünde, tiftikte, tütünde, pancarda, fındıkta,çayda, mısırda, buğdayda… Velhasıl ürettiğimiz tüm temel tarım ürünlerinde kurulan tezgah nasıl işlemektedir?

Tarıma  bu köstek nedendir?

Sanayiye teşviğin, tarıma desteği engellemesi gerekir mi?

Sanayiye teşviğin çokuluslu şirketlere peşkeş halini alması iyi bir şey mi?

Ekranlarda konuşuyor işte, RTE’nin vekili.

Sanayiyi daha fazla, daha fazla teşvik etmeliyiz! Türkiye tarımdan sanayiye geçmek zorunda!

İyi de, tarım sanayiye engel değil ki, biri ötekini destekler.

Bunlarınki işte öyle değil, Pamuk bir yerden, yün başka bir yerden ithal. Çünkü daha ucuz. Onun da sebebi, yabancı paralarının değerinin bilinçli bir şekilde düşük tutulmasıdır. Bir ekonomik tercihtir, tarım ülkesinin tarımdan sarfınazar olmasına sebeptir.

Bunlar ne yazık ki muhalefet tarafından da dile getirilmemektedir.

Muhalefet, önemli günler ve haftalarda iyi niyet mesajları vermekten öteye geçemeyen bir hale gelmiştir. Muhalefetin ekonomik, sosyal, siyasal konularda kamuoyunu bilgilendirici açıklamaları işitilmemektedir.

Sebep: medyanın, muhalefete kulağını gözünü kapatıp, iktidar borazanlığı yapması mıdır, yoksa  seçim bitti diyen muhalefetin aymazlığı mıdır?

Her an medyada geçmişi karalayan Başbakan, Bakan, vekiller ve memurları konuşurken, geçmişte iktidar olanların söyleyecek bir çift sözleri dahi yok mudur?

Örneğin RTE, “ ben iktisatçıyım, borç milli gelire göre hesap edilir, geçmişte borç, milli gelirin yüzde yetmişi idi, şimdi yüzde kırk” demiştir.

“Milli gelir artışı ise üç  katına gelmiştir.”

Milli gelir nasıl hesap edilir? Bir ülkenin elde ettiği tüm gelirler. Çok uluslu şirketlerin kârları da dahil değil mi?

O kârlar, buhar olup başka yerlere gitmiyor mu?

Milli gelire bu buharlar da dahil.

Mevcut olana müşteri bunlar, yeni bir şey yaratmıyorlar.

Ekonomiyi ele geçirmişler şimdi milli iradeyi ele geçirmeye çalışıyorlar; adı da çoğulcu demokrasi!

Bir demokrasizmdir yaşanan.

Sonuçları itibarıyla, ekonomiden pay alamayanlar; Türkiye’de on milyonlar, dünyada milyarlar.

Rakamlara meraklı, iktisatçımıza sormak lazım milli gelirin kaçta kaçı sana, dünür damat, kayın kayınçoya?

Kaçta kaçı eşe dosta, yakına yandaşa?

Kaçta kaçı çokuluslu şirketlere…

Milli gelir bir peşkeş ekonomisi kurbanı…

Kulaklar, muhalefetten bunları duymak ister.

Hani nerede?

Medya büyük oranda iktidarın borazanı ise, muhalefete, muhalefet yapma imkanı tanımıyorsa…

Eğer öyleyse, muhalefet buna bir çare bulmak zorunda…

Aksi durum bu kadar kıyakçılıkla, böyle yoğun iktidar propagandasıyla muhalefet topyekun meclis dışına düşebilir, hiçbir bahanenin arkasına sığınamaz.

Muhalefet kış uykusundan uyanmak zorunda…

Bir kısım medya borazan olsa da…