Çorumspor  yine galip.

Altlarda canı çıkan Gazi Belediyespor’a soluk aldırmadılar.

Bu sonuçla son dört haftayı da galibiyetle kapatmış oldular.

*    *    *

Tek tekten, seriye geçtiler.

Hasta iyi olma yolunda.

Her biri 3 puan değerinde 4 galibiyet.           

4x3=12.

*    *    *

Olumlu yönde evrim geçiriyor göbeller.!

*    *    *

Gazi Belediye mi?!

Terfiliğe gidiyor

Gazilikten niyaziliğe

Ne şehittir ne gazi o olacak bu gidişle niyazi.

*    *    *

Hay aksi.

Belaya çattık.

Gözüm deminden beri tam da karşımda duran ve küçük bir çerçeve içerisinde bulunan çocukluk fotoğrafıma takılı…

Kafamı başka tarafa çevirdim olmadı.

Fotoğrafı çevirdim yine olmadı.

Bu durum bir anda Çorumspor modundan çıkardı beni.

Yazacaklarımı unutturdu.

*    *    *

Fotoğrafları görünce eskiler geldi aklıma.

Yani çocukluğum.

Vallaha hiç kusura bakmayın yazının bundan sonraki bölümünü ister istemez ona ayıracağım.      

Tabi ki, ben de her Çorumlu gibi göbelliğe evrilme dönemi geçirdim.

Nasıl evrildim, sivrildim onu yazacağım.

*    *    *

Evrim geçiren göbellerden.

Göbelliğe nasıl evrildiğime.

Bakalım nasıl olacak.

Yalnız… okurken dikkatli olun yazılar silinmesin.

O kadar emek verdim.

Bir defa okuyun iyi okuyun.

(Mümkünse göğ gözlüler okumasın.)

Bu kurallara uyacaksanız buyrun.

*    *    *

Sizin dedeniz varmıy dı?

Yaa tabi ki vardı.

O anlamda söylemedim.

Dedenizi görmüş müydünüz demek istedim.

Ben birini gördüm de onun için sordum.

Çocukken, hamurdan heykeller yapar dedeme gösterirdim “baaak” diye.

O da, haklı olarak “nimetle oynanır mı eşşek sıpası?” derdi.

Kale mahallesinde doğup büyüyen çocuklardanım ben.

Galiba, birazda kadınlar dünyasında büyüyen o “şanslı” çocuklardan.

Hani, tüylenene kadar kadınlar hamamına götürülen, sonra da hamamdaki diğer kadınlar  tarafından “ kocanı da getir bari gııızz!” diye kapı önüne konan o çocuklardan.

Banyo yapmayı hiç sevmezdim ama, karılar (kadınlar) hamamına gideceğimizi duyunca paçalı güvercin gibi takla atardım.

Yeni, Güpür ve Paşa Hamamı’nın  kadın tellakları çok kovaladı beni.

Bu yüzden rahmetli annem bayağı çekti benden.

Çocukken “doktorculuk” oyunu oynardık.

Doktor rolünü de  kimselere bırakmazdım.

Birçok  komşu kızını muayene etmişimdir bu sayede.

Doktoruz ya!

Bir keresinde, kızlardan birinin babası yakalamıştı da, komşu evin çatısına atlamasam ‘sincap’ gibi o da beni muayene edecekti az kalsın.

İşte böyle hareketli bir çocukluk dönemi geçirdim.

Yine, sünnet vakti gelip çattığında evden kaçmıştım.

“Kesmeyin orjinal kalsın!” diye yalvarmıştım.

Ama nafile.

Nasıl da kıymıştı ‘kınalı sünnetçi!’

Kınalı kuzuya!