İslam ülkelerinden ve bu arada İsrail’den, devlet başkanları seviyesinde ziyaretlerin oluşu ve bu ziyaretlerin hemen hemen aynı günlere rastlaması, insanda umutlar uyandırıyor. Yoksa, Ortadoğu’da barışın zamanı geldi mi? Yıkımlar, ölümler, ağıtlar duracak ve buna da bizim memleketimiz ön ayak olacaksa, cidden sevindirici ve gururlandırıcı bir olay yaşayacağız demektir.

Başbakanımız da, konuşması sırasında, araya ümit veren bir cümle sıkıştırdılar. Ortadoğu’da, bize yakın ülkelerde, bir sorunu Türkiye’ye rağmen çözmenin mümkün olmadığını, bu düşüncede olanların yanılgı içinde olduğunu, sorunların Türkiye ile birlikte çözüleceğini söyleyiverdi. Elbette ki, sorunların Türkiye’ce çözüleceğini söyleyip te, milletleri bize bakıtmadı. O zaman, önce kendi sorunlarını niçin sorun olmaktan çıkarmıyorsun? diyenlerin olacağını da elbette ki düşünüyor.

İsrail Cumhurbaşkanı sayın Şimon Peres ilk gelen oldu. Gerektiği şekilde de ağırlandı. Parlamentoda da konuşması vardı.

Sayın Mahmut Abbas, Peres’i takip etti. Aynı karşılama ve muamele kendisine de yapılacak. O da, parlamentomuza hitap edecek. Görülüyor ki, bir ayırım söz konusu değil. Protokol bozulmuyor. Demektir ki, bu iki ziyarette de para konusu ortaya gelmeyecek. Bizim atalar sözü siz okuyucularımızın da aklına gelmiyor mu?

Bunları böylece sıralarken, aklıma hemen, İsrail-Filistin anlaşmazlıkları geliyor. Diyorum ki, acaba, iş pişirildi, kotarıldı da, yalnız imza işi mi kaldı! Eğer böyle ise, Türkiye, çok senelerden beri, ilk defa, Dünya barışına ve de bölge barışına unutulmaz bir hizmet ifa ediyor. Elbette ki, bu hizmeti memleketimiz hiç bir çıkar beklentisi olmadan yapıyor. Bizi gururlandıracak ta, zaten bu olacaktır.

İsrail ve Filistin anlaşmazlığı, bir defa daha, tam anlaşılır duruma getirilmişti. Bu müzakereler Amerika’da, Cumhurbaşkanı Bill Clinton’un teşebbüsü altında yapılmıştı. Geceleri dahi dinlenme imkanı bulunmamıştı. Cumhurbaşkanı Bill Clinton Beyaz eve gidememiş, dayanamaz duruma gelince, bir şezlongda şöyle birazcık kestirebilmişti.

Bu yakınlaşma işinde, ağır hasta olan Ürdün Kralı Hüseyin’in de büyük hizmetleri olmuştu. Hüseyin de geç vakit, hasta yatağından kalkarak müzakerelere iştirak etmişti. Ölümüne pek az zaman kaldığının farkında olan Kral Hüseyin, ölmeden, hem bölgesine ve hem de insanlığa bir hizmet yapmak gayreti içinde idi. Bu noktada Bill Clinton’un kullandığı ifadeleri okurken, insan ister istemez derin bir hassasiyetin içine sürükleniyor.

Son dakikada bu anlaşma yapılmamıştır. Arafat’ın kendi insanlarına karşı çekimser durumu, imzaya yaklaşmış durumu geri çevirmiştir. Ondan beri de, iki tarafta şiddet arayışı devam ediyor. Daha binlerce insan, iki taraftan da, kaybedilmiş ve binlerce bina harabeye çevrilmiştir. İki tarafta da bir kazanç temin edildiği görülmemiştir.

Benim düşüncem şu ki, o günden beri, aleni olmasa da, iki taraf arasında çalışmalara devam edilmiştir. İşte, şu anı, yine bir anlaşmanın hazırlanmış olduğu an olmasını istiyor ve bekliyoruz. Eğer bu düşüncelerimiz doğru çıkarsa, bu derece uzun süren bir anlaşmazlığın bitirilmiş olmasından mutlu olacağız. Hele, hazırlanan taslağın memleketimizde imza edilmiş olması, bizim için ayrıca bir gurur vesilesi olacaktır. O zaman, sayın Başbakan’ın konuşması arasına sıkıştırdığı cümlenin de açıklık kazandığını göreceğiz.

Hiç bir anlaşmazlık sonsuza kadar devam edemez. Tarih içinde olanlar olmuştur. İsrail’i oradan silmek, artık mümkün görünmüyor. Filistin’i yok saymak ta, yine artık, İsrail devleti için mümkün görünmüyor. Bu kadar insanın yaşamdan ayrılması da, iki tarafa da bir şey kazandırmamıştır. İki taraf ta, yeter artık, demelidir. Bütün temennimiz, bu büyük anlaşmazlığın bitmesidir. Anlaşmazlık bitince, bir arada iki toplum da mutlu olacak ve yaşamları baştan aşağı değişecektir. Mevcut topraklar ve imkanlar, iki toplumun da mutluluğu için yeterlidir.