Aşık Veysel'in "Uzun ince bir yolu" gibi bu yol.

Yol uzadıkça katardaki vagon sayısı da çoğalıyor.

Çocukluk, gençlik yıllarında arkaya takılan vagonların sayısı daha az. Çünkü, dönüp arkaya bakılmıyor. duraklardan çabuk çabuk geçiliveriyor...

Ailemizin büyükleri anlatır.

Bizim kuşağımızdan olanlar eski yazıyı pek bilmezler.

Babam anlatırdı; "Henüz 6 yaşlarında iken babam sağdan sola doğru çiziktirdiği bir kaç satırlık yazıyı elime tutuşturup arkadaşına yollardı. O kağıtta yazılanlar anlamını çözemediğim bir bilmeceydi. Demeden yazıyı da bana okumasını isterdim her zaman" 

Babamında çocukluk çağı işte.

Nereden bilecek? Nasıl algılayacak tı ki?

Tarih boyunca toplumların çok az çok az, belkide hiç yaşamadığı büyük değişimlerden birini yaşıyormuş babam o çocukluk çağında.

Babamın dedesi müftüymüş.ama babam derki hep bize, "Fesli- mesli hiç görmedim ben dedemi hiç...bizim orda "lenger şapka" derlerdi adına, yani sizin bildiğiniz fötr şapka. Kendine onu okadar yakıştırırdı ki... Babaannnemi de kara çarşaflı görmedim. Manto üzerine kendine uygun başörtüsü örterdi"

O bereler, takkeler, kara çarşaflar, sakallı cüppeliler çok gerilerde kalmıştı çok...

Köylü, kentli erkekler ya fötr ya kasket kullanırmış.

Namaz mı kılacaklar?

Kasketini önden arkaya çevirir, bir güzel varırmış secdeye. İşte böyleymiş bizim halkımız.

Hele 19. Mayıs Gençlik ve spor bayramının tadına hiç doyum olmazmış babamın zamanında.

Öğrenciler ak- pak spor giysiler giyermiş. Bezden, patiskadan evlerde dikilir, giydirilir; atletin, şortun lafı bile edilmezmiş. "Yok boyu uzun, yok boyu kısa"

Yine bezden bembeyaz patikler dikilirmiş evlerde.

Bunlar vagonlardaki tatlı anılar olmuş.

Nüfus henüz 17 milyon iken, bir milyon genç silah altına alınmış. Sınırlarımızı çevreleyen ülkelerin dört bir yanında savaşmak için.

Ekmek vesikaya bağlanmış...

Evlerin bahçelerine siperler kazılmış...

Pencerelere kara örtüler çekilmiş...

Karartma geceleri başlamış...

Bunlar da  o yılların karanlık vagonları işte.

Birbiri ardına açılan köy enstütileri...

Sıtmayla, veremle yurt düzeyinde sürdürülen savaşlar...

Dost veya düşman hiç kimseye el açılmaması...

Yabancı ordulara sınırlarımızdan içeri adım attırılmaması ise o günlerin yüz akıydı.

Padişah yok...

Medrese yok...

Türbeler, ayrıcalıklar, ikilikler yok...

Yine babam derdi ki bize,

"BİZ, CUMHURİYETİ, BAĞIMSIZLIĞI, GÜN IŞIĞINDA, AYDINLIKTA, BAŞIMIZIN ÜSTÜNDE, HER YERDE BULDUK."

"CUMHURİYETİ YÖNETENLER, CUMHURİYETİN ONURUNDAN ÖDÜN VERİLEMEYECEĞİNİ ÇOK İYİ BİLİYORLARDI."

"YOKSULLUK VARDI, HEM DE ÇOKTU...AMA, KENDİNE, DEVLETE GÜVENDE DE VARDI. YOKSULUN, YOKSULLUĞUNA DÖVÜNDÜĞÜ, VARLIKLININ KAS - KAS VARLIĞI İLE ÖVÜNDÜĞÜ GÖRÜLMEMİŞTİ."

Demek ki, hortumculuk, vurgunculuk, soygunculuk yandaşlığı çok sonraların çürümüşlüğü ve aymazlığı olmuştu.

Demek ki,  Çağdaş dünyanında, bizim de öğreneceği çok deneyimler var tarihimizin içinde.

Ve bize anlatılanları can kulağı ile dinleyip, kendimize dersler çıkarmalıyız.

Bizim toplumumuzda korkaklığı erdem sayan bir gelenek yoktur asla.

Doğa ile iç içe, Kurtuluş savaşıyla "Bağımsızlık benim karakterimdir" diyen Atatürk'ün sözleriyle gelişip büyüyen halkım her şeyin üstesinden gelmeyi bilir.

Çünkü,

Kuva-yı Milliye'den Anadolu ihtilaline, türk devrimlerine kadar gerçekleştirilen her atılımın dinamiğinde bu korkusuzluk vardır.

Dünya tarihindeki onurlu yerimizi her zaman koruyacağımıza kimsenin kuşkusu olmasın.

Biz, Aşık Veysel'in "Uzun - ince" yollarını çok iyi bilen bir neslin çocukları ve  torunlarlarıyız.

Her Gününüz Güzel Olsun.