İsmet Paşa’nın vefatını, rahmetli arkadaşım ve hukuk danışmanın Avukat Rasim Erdemli’den öğrenmiştim. Önce beni takviye etmişti. Artık genç olmadığımızı söylemiş ve aşırı heyecanlardan da kaçınmamız gerektiğini ilave etmişti. Bunlara dikkat ederse, acılı bir haberi bana ulaştıracaktı. İsmet Paşa ölmüştü. Bir hekimin, ölüm olayını bile, normal karşılaması gerekirdi. İşte, Rasim Erdemli bir acı haberi, böylece, bana intikal ettirmişti. Sarsılmadım diyemem; Erdemli’nin takviyesinin faydasını da unutmamışımdır.

Erdal Bey’in ölüm haberini de Latif Sevilmiş arkadaşımdan öğrendim. Eşi Fatma Hanımefendi de, eşinin söylediklerini teit etti. Ben de zaten, böyle bir haberi bekliyordum. Bu kadar çabuk olacağını aklıma getirememiştim.

Hep Erdal Bey diyorum. Türkiye’de herkes Erdal Bey diye kendisine hitap ediyor. Türk halkı, pratik zekaya sahiptir. İnönü, denince, akla hep İsmet Paşa gelir. Bu iki isim, aynı anlamda kullanılır. Erdal Bey, hitabı ile, Türk halkı, Erdal İnönü’ye bir ayırım yapmak istemiştir. Galiba iyi de olmuştur. Erdal Bey, denince, Erdal İnönü’ye, aile içinde bir ayrıcalık yaratıyor gibi bir his geliyor bana. Doğru düşündüğüme inanıyorum. Erdal İnönü, aile içinde de olsa, bir ayrıcalık yerine layıktır.

Şu televizyon, çok büyük bir keşif olmalıdır. Masanızın başında, naaşını uçaktan indirilişi, taşınışı, yerine konuşu rahatlıkla izleniyor. Herkes, hatasız görevini yapıyor. Hiç kimsenin yüzünde kederlilik işaretleri aşikar değil. Erdal Bey, kederlilik sevmezdi. Hayatı tatlı gülüşler içinde geçmiştir. En ümitsiz anlarında bile, tebessüm değil, aşikar gülerdi. Size bir şey daha söylemek isterim, gülmeyi, aramızda en iyi şekilde Erdal Bey yapardı. Veya, gülmek, içimizde en iyi Erdal Bey’e yakışırdı.

Erdal Bey’in mecliste yapılan devlet töreni hatasızdı. Herkes iştirak etmiş intibaı vardı. Pembe Köşk’te de aynı görüntüleri izledik. İsmet Paşa’nın naaşını, göz doktorumuz Güvenli ile birlikte, akşam karanlığında, Pembe Köşk’te ziyaret etmiştik.

Erdal Bey’in naaşını ziyarete gidemedim. Yürüme güçlüğümü artık gizleyemiyorum. Araba ile de buralara ulaşmak mümkün olmadığına göre, yaşımızla yarışmaya kalkmak istemedim.  Zaten benim küçük kız da, arabaya bindiğim zaman, “Baba yarışmaya kalkma” diyor. Başka arabalarla yarışmayı kastediyor değil, yaşımla yarışmaya kalkmamam isteniyor. Bunları düşününce, evimde oturmak ve Erdal Bey için yapılanları televizyondan izlemek istedim.

Meclis dışında da, gerek yolda ve gerekse Pembe Köşk’te, milletimizin imkan bulan insanları, Erdal Bey için sevgilerini naaşı önünde saygı ile sergilediler. Bunları görünce, sevginin kıymetini insan daha iyi kavrıyor. Yapılanların hepsi içten gelenlerdir. Hiç bir zorunluluk görülmüyor. Hayatta kendisi ne kadar sıcak ve sevimli ise, ölüsü de tabut içinde bu kadar sıcak ve sevimlilik gösteriyor. Türk halkını sevgi eksikliği ile ithama kalkanlar haksızdırlar.

Öyle anlaşılıyor ki, İsmet Paşa ailesi, ebedi istirahat yerlerini İstanbul’da seçmiş bulunuyorlar. İsmet Paşa, daha yaşarken, Cebeci asri mezarlığında, kendisi ve Mevhibe Hanımefendi için, iki kişilik bir mezar yeri satın almışmış. Bunu bilenimiz yoktu. İsmet Paşa’nın bir Türk ferdi gibi ölmek istediğini bunlardan anlıyoruz. Demokratlığının ifadesini de bunda görüyoruz. Herkesin arzusuna saygı duyduğu da burada ortaya çıkıyor.

İsmet Paşa ve sayın Mevhibe İnönü, Ankara’da yalnız kalacaklar gibi. Ankara’nın Başkent olmasının kanun teklifini de İsmet Paşa meclise vermiştir. Galiba, yapılanların hepsi bir mantık silsilesi içinde cereyan etmektedir. Mantık da bu ailenin bir vasfıdır, denebilir.

Erdal Bey’e, tekrar yaratandan rahmetler niyaz ediyoruz. Mekânı cennet olsun.