Bu sıra hastanelerden çıkamıyorum. Yok öyle hasta falan değilim çok şükür, çoğunlukla eşim-dostum için gittim. Hasta yakını olmak hasta olmaktan zor inanın. Bıktırıcı bir bekleyiş ve işlem yoğunluğu var. Hele Hasanpaşa’ya gidip MR falan çektirmek gerekiyorsa yandığınızın resmidir. İki hastane arasında mekik dokumak yetiyor zaten sövüp saymanız için. İnatçılık olmasa “Ula bırakın öleyim” der çeker giderdim her halde.

*     *     *

Kömür renkli hatun geldi. Bir dolu güvenlik önlemi arasında Türkiye’ye indi. Kırmızı halı serdik elbette. Kızar mızar hatun, başımıza iş alırız. Başbakanımızın Amerika gezisi başlamadan bitmesin. Buşta bir haber gönderse “Bana Osmancık pirinci muamelesi yaptılar, hıncımı al” dese koca ülkenin itibarı peş para oluverir sonra.

Ermeni tasarısı Amerika’da Başkan onaylayınca yürürlüğe giriyormuş ya, anlaşılan TBMM’nin aldığı tezkere kararı da bizim Cumhurbaşkanından sonra Buşta sorulacak. Onaylarsa askerlerimizi, yurttaşlarımızı katledenlerden hesap sormak için Irak’a gireceğiz. Yoksa bunca zaman ne demeye Amerika’ya gitmeyi bekliyoruz değil mi?

*     *     *

Bugün Fenerbahçe ile Beşiktaş’ın maçını izlemek üzere eşimden izin aldım. Yalvar yakar ancak koparabildim desem daha doğru olurdu gerçi ama neyse. Maçın sonucuna göre Atıl Beyi arayıp konuşacağım. Elbette Fenerbahçe yenerse ne ala. Yok yenilirse ya da berabere falan kalırsa telefonum büyük olasılıkla kapsama alanı dışında olacak.