Bıçak kemiğe dayandı ise, o zaman yapacak az şey kaldı demektir. Düşünülüp te her zaman yapılmasına cesaret edilemeyen bu şey ne ise, artık ona cesaret edilir. Zaten, cesaret edeceğiniz bu şey, son yapacaklarınız arasında bulunacaktır, onu iyi yapmaya mecbursunuz. Onda başarısız kalırsanız, size söylenenleri değil, sizden istenenleri yapmak zorunda kalacaksınız demektir.

Terör bakımından, bizim durumumuz bunu gösteriyor. Bıçak, cidden kemiğe dayanmıştır. Televizyon ekranlarında, gazete ve televizyon muhabirlerinin bizlere seyrettirdikleri manzaraları görünce, artık bizim de şüphelerimiz dağııyor. Bıçak kemiğe dayanmıştır. Son yapacağımız da zaten yapılmaya başlanmıştır. Şırnak’tan savaş sahasını görüyorsunuz. Şehir merkezinden silah seslerini insanlar dinliyorlar. Bu defa teröristler, vur kaç işini pek beceremediler. Ordu, kaçacak yollarını kesmiş durumda. Şehit tabutları da, kısa merasimleri takiben, şubelerine yollanıyorlar. Artık, hepimiz, şehitler için neler yapıldığını, neler söylendiğini ezbere biliyoruz.

İşte, bu durum içinde, meclisimizin de verdiği son karara rağmen, sayın Başbakan, Amerika’ya gidecek ve sayın Başkan Bush’la bu işleri konuşacak. Genel olarak, Amerikan başkanları, isteklerini söyleyeceği insana müşterek dostlar yoluyla iletirler. Mesela, Bill Clinton, Fidel Castro’ya bir şey iletecekse, bunları Meksika Başkanı’na aktarırmış. O da, dostu olan Castro’ya bunları yetiştirirmiş. Clinton’un bütün politikası, bu müşterek dostlara dayanıyor. Söylediklerinin hemen hepsi de, bir cins tehditten ibaret. Bizim Başbakan’a böyle bir şey iletilemiyor gibi. Bize öyle geliyor ki, bizim Başbakanımızla sayın Bush’un müşterek dostu bulunmuyor. Bizi seven yok ki, dostlarımız olsun!

Şu anda, şu vahim durum devam ederken, bizim Başbakanımızın Amerika seyahatı anlamsız görünüyor. Müşterek dost yoluyla olmasa bile, hariciye vekili sayın Rice ağzından, söyleneceklerin hepsinin iletildiğini sanıyoruz. Bunları, illa kulağınızla duymanız gerekmez ki! PKK teröristlerinin elindeki silahların Amerikan silahları olduğunu söylüyorsunuz. Bush ve mesai arkadaşları da bunları kabul etmişler. Etmişler de, kendilerinin verdiklerini mi kabul etmişler? Hayır; efendim, silahların çalındığını söylüyorlar. Bu kadar silah çalınabilir mi? Bu kadar silah, PKK tarafından para ile alınabilir mi? Çalanlar mı bu hediyeleri yaptılar? Dilin kemiği yok ki! Başbakanımızın tabiri ile, ağzı olan konuşuyor. Amerikalıların da ağızları var ve bizim ağızlarımızdan da büyüktürler.

Diyoruz ki, Amerika’nın planı ne ise, o planlar, aynen tatbik edileceklerdir. Bizim endişelerimiz bir şeylerin değiştirilmesine amil olmazlar. Amerika, ancak kendisine karşı gelinebileceğinden endişe eder. Anlaşılıyor ki, böyle bir endişe taşınmıyor. Bu, bizim ordumuzun zayıflığından değil, şimdiye kadar Amerika’dan gelmiş isteklerin, yetkili adamlarımız tarafından, geri çevrilmemiş olmasındandır. Biz, her denileni yaptığımız için, Amerikan nezdinde “Docile” olmuşuzdur. Bu sözcüğü bilmiyorsanız, karine ile çıkarmaya çalışmalısınız.  Karineyi de anlamadı iseniz, yazıyı okumaktan vazgeçmelisiniz.

Amerika’ya savaş açalım, diyenlerimiz hiç olmadı. Bizim de böyle acayip bir düşüncemiz yok. Amerika’ya düşman olma niyetimiz ise hiç yok. Şu anda, Amerika’ya sıcaklık duyanımız da yok denilecek duruma gelmiştir. Bunların sebebi, Türkler, biz değilizdir. Amerika’nın anlayışı bütün milletler için aynıdır. Amerika’da anlayış başka insanlarınkine benzese, 20-25 devlet üzerinde BOP tatbikatına kalkar mı? Amerika bunları, bu ülkelerden kimseye sormuş mudur? Sanmıyoruz biz! Amerika, kendi eyalet devletlerine bile böyle bir şey yapmak değil, teklif bile edemez. Demek ki, Amerikan yöneticileri, bu 25 devleti kendilerinin emirlerinde kabul ediyorlar. Türkiye için de düşündükleri budur. Türkiye kafa tutar durum gösterdiği için, Amerika ile arası açılmıştır. Arası açılmıştır sözünü de biz ediyoruz. Amerika, direktiflerini yapmayanlara yapacağını kendisi tain eder. Amerika için bu bir devlet alışkanlığıdır.

Artık ağır oturmakta fayda olacaktır. Amerika’nın, yalnız ingiltere stratejik ortağı vardır. O da Irak topraklarını, hem de Amerika’ya sormadan, terketmiştir. Hiç olmazsa, bu durumdan ders almamız gerekmez mi?