Sayın Başbakanımızın genişliğinden, serbestliğinden, aldırmazlığından söz etmek istiyorum. Dünyaya ahkam kesmektense, gözümüzün önünde olanları dile getirmek daha faydalı olur sanıyorum. Yaşadığımız günlerin ağırlığı karşısında, sayın Başbakanımızın takındığı tavır, bir vatandaş olarak beni şaşırtıyor dersem, çizmeyi aşan laf etmiş olmayacağıma inanıyorum.

Bizim ülkemiz, 85 senedir resmi bir savaş yaşamış değildir. Büyük savaştan, yerel savaşlardan ve de etrafımızda olan yakın savaşlardan etkilenmemiş te değiliz. Terör olaylarında ise, savaşta bile verilmeyen kayıplar vermiş bulunuyoruz. 40000 ölü küçümsenecek bir rakam değildir ki!

Kendi topraklarımızda, küçümseyip geldiğimiz terörist saldırısına uğradık. Şehitlerimiz var; kaçırılmış ve henüz bir karara bağlanmamış askerimiz var. Türkiye B.M.M. de, nerdeyse bir savaş kararı almış ve Başbakanımızı ve hükümetini görevli ve yetkili kılmıştır. Şöyle bir zamanda, sorumlu bir insanın geceleri gözüne uyku girmemesi gerekir. Hatta, insanlara, akşamları hafif bir müsekkin almaları bile tavsiye edilebilir.

Sayın Başbakanımız pek rahat görünüyorlar. Rahat görünmeleri dışında, yabancı devletler nezdinde yapacakları seyahatları sürdürüyorlar. Bizim Romanya ile acele halledilecek bir sorunumuz yok. Hele İngiltere ile yapılacak hiç bir sorunumuz yok. Bunlar, nihayet nezaket ziyaretleri olacaklardır ve şu anda yapılmayıp tehir edilmeleri gerekir. Devletin Başbakanı, Ankara’dan dahi ayrılmaması gereken bir an yaşıyoruz. Sayın Başbakan, Beş Kasım’da da Amerika’ya gidecektir. Amerikan Hariciye Bakanı Sayın Condolezza Rice, sayın Başbakanımıza söyleneceklerin hepsini söylemiştir. Daha fazla ısrarcı olmanın, adamları rahatsız edici yanı olmaz mı?

Savaş kararı alınmış ve savaşın da yarı içine girilmiş durumda iken, yetkili olan Başbakan’ın görevinin başında olması gerekirdi. Başka ülkelerin başbakanları böyle yapıyorlar. Bizim başbakanlarımız da, böyle sıkışık anlarda, hep Ankara’da, yani, görevlerinin başlarında kalmışlardır.

Bu Romanya biz Türkler için mühim bir memlekettir. Romanya’dan bahsettirecek olaylar yaşanmıştır. Abdulaziz, şeref misafiri olduğu Paris sergisinden, Tuna yolunu takiben, Romanya üzerinden dönmüştür. Avrupa’daki İttihatçı kavgacılar, hürriyet ilan edilince, Romanya limanlarından zırhlılarla alınmışlardır. Romanya Kralı Carol, bizim Atatürk’ün yakın arkadaşı idi. Hasta yatağında Carol’u kabul edince, kendisine özel espri tavrı içinde, “İnsan güzel bir Rumen kızı getirmez mi, kıymetini mi bilmezdik?” diye Kral’a takılmıştır. Kafamı kurcalasam, daha bazı şeyler bulabilirim. Ayrıca, Romanya’da, Tuna içinde, Osmanlı adası şimdi bizimdir. Nasılsa, anlaşmalara geçirmeyi unutmuşlardır. Bunların hepsi güzel de, şu sıkıntılı anda Romanya gezisinden nasıl zevk alınabilinir? İçki de içilmeyeceğine göre, bir-iki geceyi adamlara zehir etmenin anlamı olur mu?

Ben biraz da hekim yanımla olaylara bakmak istiyorum. Sayın Başbakanımızda, uzaktan izlediğimize göre, ağır etkili müsekkin alıyor gibi bir durum izliyoruz. Bu ilaç ne ise, dozu azaltılmalıdır.

Sayın Başbakanımızın, izlediğimiz kadarıyla, sıkıntılı anlarda, karar almada zorlandığını izliyoruz. Pek çok imkanlardan istifade edilebilinir ama, en son Başbakanlar karar alacaktır. Başbakanımız, bize göre zorluk içindeler. Bu zorluk içinde karar almak işi, daha doğrusu, karar alamamak işi, bir başbakan için arzu edilir bir vasıf değildir. Zaten, meclis karar almadan önce de, Kuzey Irak müdahelesine taraftar durum göstermediğini ifade etmiştir. İçte önlendin de dıştakilere mi sıra geldi? Diyen bir başbakanın, bu kararsızlık içinde bulunması da normaldir. O zaman:

O zaman, partinin başka yetkilileri, sayın Başbakan’a yardımcı olmalıdırlar. Böyle büyük bir sorumluluk, tek başına bir insana bırakılamaz. Sorumluluk iktidarda, derece derece herkese ait durum gösterir.