Eskiler bilirler..

Vakti saatinde namı diğer hatta meşhur bir sürü aklı evvellerimiz vardı..

Son derece mülayim görünüşleri altında, haksızlığa uğrayanların ve yalnızlığa terk edilenlerin masumiyetleri yattığı için, zaman zaman sokaklarda  sergiledikleri agresif yapı da onların “deli” diye nitelendirilmesine sebep olmuştur.

Hep öyle değil miydi zaten?

Kim haksıza, zalime, yalancıya karşı çıksa, veya sesini biraz yükselmeye kalksa hep “deli” diye itam edilmedi mi toplumumuzda!..

Onlar da öyleydi işte.

Yine aramızda “deli” diye isim taktığımız birisi vardı.

Ailesinin ve yakın arkadaşlarının anlattığına göre;

1980 öncesi siyasetin o şatafatlı günlerinde tüm solcular yaklaşan 1 Mayıs İşçi Bayramı’nı kutlamaya hazırlanırken, Televizyondan duyduğu bir anons onu çıldırtmış ileriki yıllarda kullanılmak üzere adının önüne “deli” lakabının takılmasına sebep olmuştu.

Şöyle diyormuş spiker televizyondan;

“Tüm vatandaşlarımız  yaklaşan 1 Mayıs Çiçek ve Bahar bayramını kutlamaya hazırlanıyor!”

Oysa ki;

Kapitalizmin beşiği Amerika’da…

Avrupa’da…

Asya’nın balta girmemiş ormanlarında…

Afrika’nın ayağına giyecek donu bulunmayan yamyamlarının bulunduğu coğrafyada…

Kısaca dünyanın her yerinde 1 Mayıs İşçi bayramı olarak kutlanırken, bizim ülkemizde ısrarla “Çiçek ve Bahar Bayramı” diye adlandırılması bu birisini hırslandırmış, yeni aldığı televizyonu oturduğu dördüncü kattan aşağı atarak çıkarmıştı hırsını.

Ve doğru bildiği şeyin yanlış isimlendirilmesine kızdığı için o saatten sonra da adı deliye çıkmıştı.

“Ad dediğin boncuktur. Bir kez takılmaya görsün, ölene kadar seninle beraber gider” derdi rahmetli babaannem.

Bu saatten sonra takılması mümkün mü bilmiyorum ama, ne zaman televizyonda yada tesadüfen elime geçen gazetede Nazlı Ilıcak’ı görsem, tıpkı deliler gibi televizyonu pencereden atasım, gazeteyi PARÇA PİNÇİK  edesim geliyor.

 İçimizden bazı fertler anımsar;

Öğretmenlerin zor günlerinde yardım alabilmek için kurdukları İLKSAN sandığını “Sizlere bina yapacağım” diye dolandırıp, paracıkların üstüne oturan bu zatın o zamanki kocası  Kemal Ilıcak değil miydi?

Kaç adet olduğunu şimdi hatırlayamadığım kupona “Televizyon vereceğim” masalı ile insanları  kandırıp, milyonlarca ailenin eline hiçbir işe yaramayan gazete parçalarını tutuşturup kaçan yine bu zatın oğlu Mehmet Ali Ilıcak değil miydi?

Demirel hükümetinde Demirelci…

Özal hükümetinde Özalcı değil miydi?

12 Eylül darbesi sırasında ve onu devam eden süreçte de çok iyi bir Evrenci değil miydi?

Merve Kavakçı’nın elinden tutup  parlamento binasının içerisine sokan, ona hamilik yaparken, memleketin az sonra bir kaosa sürükleneceğini bilmemesi de yine  mümkün müydü?

Kısaca,

Hangi taşı kaldırsanız bu hanımın ya kendisi, ya da birinci dereceden bir akrabası  çıktı karşımıza son kırk senedir.

Hatta hatta, kardeşi Ömer Çavuşoğlu yüzünden sırf onlarla birlikte olmamak için canı kadar çok sevdiği Fenerbahçe’den bile ayrılanlar oldu…

Ve bu  kişi, hiç yüzü kızarmadan hala memleket ve hiç takmadığı türban hakkında inciler dizmeye devam ediyor.

Aklı yetik, akademisyen veya makam-mevki sahibi onca insanı alıyor karşısına, kendisi sütten çıkma ak kaşıkmış  gibi herkesi suçluyor, bazen de karşısında oturanı it azarlar gibi azarlayıp susturuyor.

 Bir Allah’ın kulu da demiyor ki, “Hanım hanım Allah aşkına sizin bu memleket hakkında hangi tespitleriniz doğru çıktı?

Hangi zor günde kendinizden ödün verip millet menfaatine iş yaptınız?

Şu an oturup millete akıl fikir vermeniz bu kadar basit mi?”

!!!!!!!!!!!!!!!.

 Babaannemin dediği gibi,

“Ad dediğin boncuk”

Hangi yaşta hangi çağda olursan ol  takılır ve kalır insanda…

Ben de bu hanımı nerde görsem deliriyorum.

Gazeteyi PARÇA PİNÇİK etmek kolay da, televizyonu üçüncü kattan atmak düşündürüyor…

Her Gününüz Güzel Olsun.

.

.