Zamanın birinde Erzurum’dan bir grup insan, hacca gitmek üzere yola çıkmışlar. Van’a gelmişler.

Van’ın bir köyünde konaklamaya karar vermişler.

O köyün de imamı yokmuş. Köylüler, bu insanlar hacca gittiklerine göre, boş insanlar değildirler diye düşünmüşler, aralarında konuşmuşlar ve bu fırsatı değerlendirerek Erzurum’dan çıkıp hacca giden bu topluluktan birini imam yapmaya karar vermişler.

Nitekim, tekliflerini içlerinden biri kabul etmiş. Her yıl 400 koyun verilecekmiş imama.

Adam, hacca gidip masraf yapacağıma burada kalıp yalandan imamlık yapar ve her yıl 400 koyun sahibi olurum diyerek işe başlamış.

Köylü camide toplanmış, namaz kılınacak.

İmam başlamış namaza:

“Erzurum’dan çıktım yola, Van’da verdim mola. Dörtyüz koyun verdiler bana, Allahuekber.”

Bu, günlerce aynı biçimde devam etmiş. Köylü bu işe şaşırmış, aralarında konuşmalar başlamış:

“Daha önceki imam mı yanlış kıldırıyordu, yeni imam mı yanlış kıldırıyor?”

Müftü’ye sormaya karar vermişler.

Van’ın Müftüsü de has Trabzonlu…

Müftü’ye durumu olduğu gibi anlatmışlar. Müftü;

“Siz şimdi hiç imama çaktırmadan köyünüze dönün ve namaz vakti camide toplanın. Ben de namaza geleceğim.” der.

Nitekim, Müftü de köye gelir ve gizlice cemaate katılır. İmam namazı kıldırmaya başlar. Birinci rekatta yine:

“Erzurum’dan çıktım yola, Van’da verdim mola. Dörtyüz koyun verdiler bana, Allahuekber.”

Müftü arkadan “Öhö…Öhö !..” diye ses çıkarmaya başlayınca, imam yakayı ele verdiğini anlar. İkinci rekata geçince;

“Erzurum’dan çıktım yola, Van’da verdim mola. Dörtyüz koyun verdiler bana, yarısı sana yarısı bana, Allahuekber.” diye değiştirir sözleri.

Namaz bitince köylü Müftü’yü çevirir:

“İmam efendi namazı doğru kıldırdı mı?”

Müftü yargıya varır:

“Haçan birinci rekatta biraz şaşırdı, ama ikinci rekatta işi düzeltti.”

.

.