Şimdiye kadar pek te duymadığımız bu tabiri, Prof. Dr. Şerif Mardin ortaya atıyor. Bu tabir yerine, eski büyük alimlerimizden Prof. Dr. Ebüyül Ula Mardinni, “ham sofu” dermiş. Kendisinin, yani Şerif Mardin’in, Ebüyül Ula Mardini ile bir akrabalığı var mı, bilmiyorum. Birinin, yaşlısının, rahmete kavuşmuşun soy adı Mardini, yaşıyanın soy adı Mardin. Evliyalığımız yok ki!

Bir de, Ali Fuat Başgil vardı. Hukuk Fakültesi Dekanlığı da yaptı. Celal Bayar yerine, 1962’de Cumhurbaşkanı adayı bile olayazmıştı. O da alim bir insandı da, islamcı idi. Ham sofu da değildi. Ham sofular için, bilgisiz, cahil din adamlarını kastederek, “yobaz” tabirini kullanırdı. Son bulunan mahalle islamı tabirinin çeşidini biz tarihimizde, başka adlar altında görmüşüz veya kitaplardan okumuşuzdur. Hepsinin silahı din elden gidiyor veya dinin getireceği mutlulukların edebiyatı idi. Halbuki, bizim dinimiz ne elden gitmiştir, ne de cahil ve tembel sürüsüne gökten nimetler yağdırmıştır. Bizim dinimiz, islamiyet, insan aklını rehber alan, alınmasını öğütleyen bir dindir.

Mahalle islamı tabirini küçümseyenler var. Bu tabirden çok endişelenenler bulunuyor. Şerif Mardin, düşüncelerini pek açık söylemiyorsa da, kendisinin de tehlike görenlerden olduğu anlaşılıyor. Durup dururken, insanları tartışma ortamına çeken bir tabiri niçin ortaya çekmiş olsun?

1946’yı düşünürsek, savaştan çıkılmış ve savaşın sıkıntıları altında ezilmiş bir durumumuz var. Herkes, savaşın bütün sıkıntılarını CHP yönetimine ve Cumhurbaşkanı İsmet Paşa’ya yüklemiş durumda. Kimsenin aklına başka bir şey gelmiyor. Yeni partiler kurulmuş, insanlarımız, bütün sıkıntılarını bu yeni imkanları kullanarak ortaya döküyor, etkili de görülüyor. Başka hakların da olduğu kimsenin aklına gelmiyor. Hele din sorunu konuşmalarını hiç duymadık; dinden kimsenin şikayeti yok. Siyasi partiler, daha din kullanmayı bilmiyorlar. Dinci dediğimiz gruplar da, daha mevcut değiller. Bunlar, zaman içinde hep yavaş yavaş edinildi. Herkes, her parti, her politik adam, din kullanmanın etkinliğini öğrendiği nisbette, ondan istiuade etme yoluna acımasızca gitmiştir. Her sonra gelen de, kendinden öncekine taş çıkarttırmıştır. Zaman içinde, başkaları gibi, biz de bunları dile getirme gayreti içinde olduk.

En baskın dinci faaliyet zamanımıza rastlıyor. Bu dinciler, bu karşıt devrimciler, artık zamanın, harekete geçme zamanının geldiğine karar vermiş görünüyorlar. Bize göre, o zaman hiç bir zaman gelmiyecek te, biz de her halde düşüncemizi etki uyaracak şekilde yapıyor değiliz. Eh, ne yapalım, biz de bu kadar olabilmişiz.

Mahalle islamı daha gelişir, daha etkinlik kazanırsa, denmek isteniyor; AKP iktidarı, bunun tehlikesini idrak etmiş olsa bile, bu cereyana hakim olma basiretini ve kudretini gösteremez. Bu takdirde, Mahalle müslümanlığına hakim olacağına, kendisi bu telakkiye uymak zorunda kalır. O zaman neler olur? O zaman neler olmaz ki! Bana göre, sayın Şerif Mardini ürküten her şey olabilir. İşte eski uyarıcılarımızın o büyük sayılması gereken sözleri, böyle bir an için söylenmiştir. Eğer, büyük saydığımız bu insanlar yanılmışlar, bizi millet olarak anlayamamışlarsa, olacaklara katlanmak zorunda kalınacaktır.

Ancak, ben, bin yıllık devlet deneyimi olan milletimizin basiretinden şüphe etmek istemiyorum. Bin yılda millet olunduğunu ve bunda, dünyada yalnız İngilizlerin başarılı olduklarını bir mühim kitapta ben okumuştum. Bu gayretin içinde başka milletlerin olduğunu da biliyorum. Biz de bin yıldır devlet olarak bu topraklarda kalmışız. Hiç bir şey yokken, sonumuzun geldiğini düşünemem. Yanlış yola sapanların sonlarının geldiğini de ben daha ölmeden bir çok defalar gördüm. Türkiye’de ve Çorum’da, düşünen insan sadece ben değilim. Düşünen insanların çok olduklarına inanıyorum. Mahalle Müslümanlığı ağırlığını taşıyan bölgelerdeki insanların, akıllarını kullanmaya kalkıp ta, bu düşüncesiz dinciler ve bölücülerin derslerini vermek istemesinler. O zaman, ümit bağlanmış dağlara karların yağmış olduğu da görülebilir. Sayın Şerif Mardin hoca, her halde böyle bir yanılmadan sevinçli çıkacaktır.

.

.