Bu da nereden çıktı diyeceksiniz.

Yeni bir kavram mı üretiyorsun? Yok, öyle bir iddiam, niyetim.

Anlatayım efendim;

Bizim parkın son günleri, masaların sandalyelerin, müşterilerin sayısının azaldığı günlerden birinde öğretmen arkadaşlarla birlikteydik.

Halen görevde olanlar takım elbise kravat, emekliler, mevsim icabı montlarıyla masanın etrafında geniş bir halka yapmıştık.

Konumuz Milli Eğitim politikaları ve “öğrenci merkezli” eğitimin yanlışlığı üzerine idi.

Eğitim politikalarının hedefi; araştıran, soruşturan, sorgulayan, muhakeme eden özgür gençlik yetiştirmektir hedef, diye söyleseler de gören göz kılavuz istemiyor.

Diyorlar ki, yetenekleri öne çıkaran eğitim; hem de ilkokuldan başlayarak...

Bu ikna edici bir söylem gibi görünse de, olan; beynin çalışmasını, ritmini bozan, çocuğa öğrenmeme, eğitilmeme hakkını tanıyan bir özgür sistem.

Ben merkezli, bencil ama yapayalnız bireyler yetiştiren bir model.

Bir öğretmen arkadaş, “ilkokuldan başlayarak çocuğun yeteneğine göre yönlendirildiğini” belirtti.

Kulağa hoş geliyor.

Çocuk, müziğe ilgisi var, biraz üzerine düşüyor; tamam sen müzisyen olacaksın varsa yoksa müzik olur mu?

Beyin bir organ…

Vücudun bir parçası…

Vücut, vitamin noksanlığında ya da protein eksikliğinde meyveye, ete, karbonhidrat azlığında makarnaya, tatlıya yönelir. O gıdaları talep eder. Ama hiçbir zaman sürekli, tek başına meyveyle, etle veya karbonhidratla beslenme olmaz. Ya hipervitaminoz denen vitamin zehirlemesi ya gut ya da Amerikalı obeziteliler yaratır. Vücudun akordu bozulur.

Tıpkısıyla aynı, vücudun en önemli organına, beyine, gıdası, tek yönlü verilirse beyin tembelliği meydana gelir. Yani angutluk, mankurtluk meselesi.

Beynin gıdası; müziktir, güzel sanatlardır, matematiktir, jimnastiktir.

Bunların hepsi, hep birlikte eğitim, öğretim olarak verilmelidir. Aksi takdirde muhakeme biter.

Tam bu sırada, bizim şehrin yıllardır en popüler ilkokulu, “Gazi İlkokulu”nun emekli müdürü size bir anı anlatayım dedi.

Gazi Okulu, o kadar popüler ki, kimi anne baba, çocuğunu bu okula kaydettirmek için okul çevresinde ev kiralar.

Ve emekli müdür anlatmaya başladı, “Benim torunum okulun en başarılı öğrencisiydi. O yıl sınıf başkanlığı seçimlerinde aday olacağını söyledi. Sınıf başkanlığı için adaylar ortaya çıkıyor, verilen bir süre içinde adaylar kendilerini tanıtıyorlar, propaganda yapıyorlar. Torunum, hevesle sınıf başkanlığı kampanyasına hazırlandı, benden dahi yardım istedi. Seçimler yapıldı, torunum sınıf başkanı seçildi. Altı yedi aday vardı. Okullarda artık demokrasiyi de öğretiyoruz” dedi.

"Hocam" dedim; “şayet kaybeden adaylardan biri, kazandığım takdirde hepinize dondurma ikram edeceğim deseydi hangi aday kazanırdı?”

Yanıt, “dondurma kazanırdı!”

Demek ki, çocuklara dondurmaya oy verilmemesi gerektiği öğretilmiyor.

Dondurma demokrasisi!

Hem gülüştük hem düşündük.

Kooperatif seçimlerinde, kıymalı pide demokrasisi…

Hediye paketleri demokrasisi…

Muhakeme eksikliği! Vicdan zafiyeti!

Bunun sebebi; ben merkezli, birey temelli, öğrenci merkezli, aşırı özgür eğitim sistemi.

Dondurma ikram edebilenlerle, dondurma yalayanların hikayesi.

Demokrasiyi genişletelim genişletebildiğimiz kadar…

Devleti, siyasi erki ortadan kaldırıncaya kadar…

Öyle mi?

İlişkiler ağları belirleyici olsun, kuralları o koysun…

Öyle mi?

Öyle ise, demokrasi, demokratik yollardan kendi kendini yok etmek üzeredir.

İlişkiler ağı böyle buyursa da…

Dondurma demokrasisi, tehlikeli!

Oysa yapılan propaganda, verilen eğitim, oluşturulan ahlak dondurma demokrasisi üzerine. Sıkça duyulan sözcük, “sen de ver, oyumu al!”dır.

İlişkiler ağı, demokrasiyi de siyaseti de eğitimi de de de de… belirlemektedir.

Bu dondurma demokrasisi beynimizi dondurmak üzeredir.

.

.

.