İnsanların üzerinde bir mahmurluk.

Bezginlik.

Umursamazlık almış başını gidiyor şu günlerde.

Bazıları Ramazan ayına bağlıyor bu gidişatı.

Bazıları ise “zaten ezelden böyleydik, değişen bir şey yok” diyor.

Ulusal gazeteleri her çevirmenizde, ya da bir çok kanalda haberleri izlemeye koyulduğunuzda iyice sıradanlaşan yaşamınızda, pek bir şey değişmediğine ama yukarılarda oturanların katında fırtınaların koptuğuna tanık oluyorsunuz.

Neden mi?

Döviz düşse bize ne? Dolarımız Avro’muz mu var da “Vah- vah” diyelim…

Bankalarda faizde paramız mı var da “Tüh- tüh” diyelim…

Döviz üzerinden kira aldığımız evimiz, işyerimiz mi var da “Ah- ah” diyelim…

O yüzden iyice sıradanlaşan yaşamımızda “Pek bi şey değişmedi.”

Yukarı kattaki komşularda gürültü hiç bitmiyor.

Ev-mal sahipliği onlarda… ithalat, ihracat onlarda… bankalarda yatan paralar onlarda…

Ama biliyoruz ki, sonunda kabak bir şekilde biz sıradan insanların başına patlayacak. Ancak ne türlü bir gürültü çıkaracak, Allah bilir!..

Öyle ya da böyle;

Bizim yaşamımızda hiçbir değişiklik yok…

Daha öncede şikayetçiydik hayatımızdan,

Hala şikayetçiyiz.

Taa ezelden beridir aynı türküyü söyler dururuz.

“Zor dostum zor…”

Fakat her ne hikmetse, düzelmesi noktasında başta elini taşın altına koyması gerekenler dahil, hiç kimse kılını bile kıpırdatmaz.

Oysa ki demokrasilerde, sıradan denilen insanlar genel belirleyici olurlar.

Yönetim onlar üzerine kuruludur.

İsterse sıradan dedikleriniz;

yani halk,

yani bizler,

şikayet ettiğimiz her şeyi kökünden değiştirebiliriz.

İçinde yaşadığımız dünyayı,

yine kendi adımıza ve bizimle aynı kaderi paylaşan diğer canlılar adına, daha yaşanılır bir yer haline getirebiliriz.

Ama önce istemek gerektiğini ve bu uğurda en üst katta oturan komşularımızın sadece kendi egolarını tatmin etmek maksadı ile tepişmelerine(!) bazılarının da bu yolla nemalaşmalarına(!) ya da yakalarında ülkemizin kurucusu Yüce Önderimizin rozetini taşıdıkları halde kişisel menfaatleri yolunda onun adını kullanmaktan çekinmeyenlere(!) karşı uyanık olmanın, bu kötü gidişata dur diyebilmenin ilk basamağı olduğunu bilmemiz lazım…

Aksi halde,

tıpkı daha önceleri ve yıllardır olduğu gibi,

hala şikayete, serzenişe ve dahi ilenmeye devam ederiz.

Kimsenin elinde sihirli değnek yok, kötü gidişi birden tersine çevirecek…

“Böyle gelmiş, böyle gider”ciliğe de lüzum yok.

Öyle ise;

öncelik sırası "Asıl" olan, sıradanlığı kendisine yaşam biçimi seçenlerin kendine gelmelerinde.

Yani halk…

Yani bizler…

Kendimizi sevip, gücümüzü bilmek, bu gücün birlikte olmaktan geçtiği gerçeğini idrak etmek zorundayız...

Ki, üstümüzdeki mahmurluk, bezginlik, ve yorgunluk kalksın…

Her Gününüz Güzel Olsun

.

.

.