Hüseyin amca kasaba gider. Kasap Recep’e:

- Kelle kaç para evlat?

- Kilosu 3 lira emmi.

- 2 lira olmaz mı?

- Sermayesi o kadar.

- 2 liraya ver bundan sonra hep senden alayım.

-  Sabah siftahı olsun bakalım. Ver 2 lira.

Baba Mehmet oğluna:

- Oğlum bu gün tarlaya sen gidicen!

- Ama baba, bu gün arkadaşlarla ben gezmeye gidicem.

- Oğlum başka zaman gidersin. Bu gün iş çok.

- O zaman harçlığımı çok vericen, akşam düğüne gidicem.

- Oğlum vadı da mı vemedik?

Politikacı vatandaşa gider:

- Bana oy’unu ver.

- Benim şu işimi yaparsan veririm.

- Tamam gördüm gitti.

- Ben de oyumu sana verdim gitti.

 Ayşe anne kızına:

- Kızım, markete git de şu listeyi alıver.

- Aman anne. Ben şimdi çetleşiyorum arkadaşlarımla.

- Ama gidersen sana o çok beğendiğin ayakkabıyı alacam

- Söz mü? İnanmam. Önce ayakkabı parasını göreyim…

Evin reisi Sinan bey eşine seslenir:

- Hayatım yarın akşam şöyle güzel bir yaprak sarma yapsan…

- Olur, tabii. Ama önce sen bana geçen hafta beğendiğimiz o kırmızı elbiseyi alırsan…

PAZARLIK…PAZARLIK…PAZARLIK…

HAYATIMIZ PAZARLIK…

Hayatımızın her safhasında bu tür pazarlıklara şahit olmuşuzdur. Belki de küçük pazarlıkların içinde bile olmuşuzdur bilmeden. Pazarlık hayatımıza öyle bir yerleşmiş ki yeni bir meslek kolu bile yaratmışız. Pazarlamacılık gibi…

Büyük tanınmış firmalar bile pazarlık yapıyor. “Bizden alacağınız bir beyaz eşyaya bir ufak beyaz eşya da bizden.”

Vatandaş yeter ki bir şeyler almaya, birilerinden bir şeyler istemeye kalksın.

Almadan vermeyi unuttuk gitti. Bir iyilik yaptıklarında bile “acaba karşılığında ne istesem” diyenlerimiz oldukça çoğaldı. Yani karşılıksız bir şey yok yaşamda…

Muhakkak bir bedel ödenecek.

“Her şeyin pazarlığı oluyor artık” diye mi düşünüyorsunuz?

Ama dostlar bir şeyin pazarlığı olmaz.

VATAN…DİN… CAN…VE KARDEŞİ KARDEŞE DÜŞÜRMENİN PAZARLIĞI ASLA OLMAZ!

Her Gününüz Güzel Olsun.

.

.

..