Milletvekillerine okulunun sorunlarını anlatmak için, vekillerin huzurunda diz çöküp oturan, Sakarya’nın Kaynarca İlçesi Kulaklı İlköğretim Okulu Müdürü Abdülkadir Karaca Öğretmenin   boy boy görüntülerini, mutlaka sizler de görmüşsünüzdür gazetelerde.

AKP Sakarya Milletvekilleri Hasan Ali Çelik ve Ayhan Sefer önünde, ayakkabılarını  çıkarmış, “biat kültürüyle” diz çökmüş, onlara meramını anlatmaya çalışan bu öğretmenimizin, bir öğretmene yakışmayan o görüntüleri, gözümün önünden hiç silinmiyor.

O  görüntüleri hiç ama hiç içime sindiremiyorum.

Her ne kadar Karaca Öğretmen, “...Sehpa önünde oturan milletvekilleriyle, göz teması kurmak için, (mecburen) önlerinde diz çöküp oturdum...” dese de; o ortamda Karaca Öğretmene diz çöktüren refleks, asırların genlerine işlediği “kulluk kültürünün” dışa vurumudur. 

Bazı kültürler vardır ki; o kültürlerin aşıladığı duyguları, o kültürlerin yarattığı refleksleri, insan ruhundan silip atmak, kazımak mümkün olmaz. Ortamını bulduğu an,   ortalığa sızıverir.

Karaca Öğretmene, milletvekilleri karşında diz çöktüren bu kültür; “tarikat, cemaat hiyerarşisine dayalı”  ilişkinin yarattığı  bir kültürdür.

Bu kültür, Atatürk Cumhuriyetinin yok etmek istediği, kısmen yok etmeyi başardığı, ancak  bugünlerde hortlayıp, yeniden ortaya çıkan bir kültürdür.

Karaca Öğretmenin iyi niyetinden zerrece kuşkum yok. Bu kültür,  Karaca Öğretmenin bilinçaltında var. O nedenle, öğretmenlik kavramını düşürdüğü rezil görüntünün ayırdında değil.

Ama bu kültür, Sayın Milletvekillerinin bilinçaltlarında da var. Belki onlar da bu rezil görüntünün ayırdında değil. Demiyorlar ki, “Aman hocam ne yapıyorsunuz, lütfen kalkın ayağa. Ayakta karşılıklı konuşalım. Ya da alıp gelin bir sandalye, oturarak konuşalım.”

*      *      *

Şimdi denilebilir ki; o milletvekilleri de, o okul müdürümüz de  görevlerini yapıyorlar. Nitekim de o müdürümüzün okulu için istedikleri üç öğretmenin ataması da  bu görüşmeden sonra yapılmış. Önemli olan işin görülmesi, sorunların çözülmesi değil mi?

Elbette önemli olan işin görülmesi, elbette önemli olan sorunların çözülmesidir. Ama bu şekil de değil.

Taraflar, bulundukları konum ne olursa olsun; her an , her yerde, biçimsel de olsa, karşılıklı olarak  birbirlerinin kişiliğine ve meslek onurlarına saygı gösterdiklerini belli eder tavırlar içinde olmalıdır.

Bu en basit bir görgü ve saygı kuralıdır.

İnsana ve makama verilen değerin gereğidir. İnsana olan saygıdır. İnsanoğlu bu şekilde sadece ve sadece Tanrı huzurunda oturabilir.

*      *      *

Şimdi (güncelliğini bile yitirmiş) bu konunun üzerinde, neden bu kadar durdum?

Daha önce  pek karşılaşmadığımız bu tür görüntülerle, son günlerde daha sık karşılaşır olduk. Daha da yayılabileceği, yaygınlaşabileceği konusunda ciddi endişelerim var.

Mevlana’nın 800. Doğum yıldönümü tanıtım etkinliği kapsamında, Paris’teki UNESCO Salonu’nda, seçkin davetliler huzurunda yapılan sema gösterilerinde; protokolde  yer almasına karşın; yerli yabancı tüm konukların gözü önünde, ayakkabılarını çıkarıp, sandalye üzerine tüneyen Konya Kültür ve Turizm Müdürü Abdülsettar Yarar Efendi de  bu tür sakil görüntüyü sergileyenlerden biri.

Bu Efendi’nin görüntüleri de yurtiçi ve yurtdışı gazetelerinde boy boy yayımlandı.

Bu tür sakil görüntüler, değil öğretmenlik mesleğine, hiçbir mesleğe yakışmayacak görüntülerdir.

Meslek onuru, insan onurunun her zaman önünde olmalıdır. İnsanoğlu kişiliği kadar mesleğini de , temsil ettiği kurumu da taşımasını bilmelidir.

“Öğretmen , sınıfa girdiği andan itibaren, Cumhurbaşkanın bile önündedir” diyen Ulu Önder Atatürk’ün öğretmeni, mesleğini bu açıdan değerlendirmek durumundadır.

.

.

..