Memleketimizde çocuklara pek değer verilmemektedir.

“Saldım çayıra, Mevlam kayıra” hesabı ile büyüttüğümüz çocukları, her köşe başında mendil, kalem satarken, “tartalım mı abla” diye elinde tartı ile peşimizde koştururken görmek doğal oldu.

Eskiden çocuklara en çok sorulan soruydu belki,

“Büyüyünce ne olacaksın bakalım?”

Bu soruyu çocukluk dönemimizde hepimiz oldukça sık cevaplamışızdır. Ama hiç birimizde verdiğimiz o cevaplarla ilgili meslek sahibi olamamışızdır nedense…

Annemizi ya da babamızı memnun etmek için verdiğimiz cevaplardan olacaktır belki de.

“Doktor olacağım, mühendis olacağım, öğretmen olacağım” cevapları ailemizi çok sevindirir ve ellerinde her zaman hazır bulunan kocaman bir AFERİN ile ödüllendirirlerdi.

Hayal ile gerçek, istek ile zorunluluk arasında sıkışıp kalan bu cevapları aileler çocuklarına empoze ederler ve hep bu cevapları duymak isterlerdi.

Arada bir,

“Adam olacağım…

Tıraş olacağım…

Baba olacağım…

Gelin olacağım…” şeklinde verilen cevaplar için gülünür, hatta “Çocuk renk vermiyor geleceğin politikacısı” sözleri ile övülür bile.

“Ev kadını olacağım, işçi olacağım” gibi cevaplarda ise kafaya koca bir şaplak hazırlanırdı.

Ev kadını anne, işçi baba çocukları için en iyi örnektir çünkü.

Bu soruları çocukluk dönemimizde hemen hemen hepimiz cevapladık.

Peki kaçımız cevapladığımız mesleklere ulaşabildik?

Kaçta kaçımız dış baskılardan uzak bu sorulara doğru ve olmak istediğimiz cevaplar verebildik?

“Acaba ne desem de anne ile babamı memnun etsem” düşüncesi ile “yağcılık” dönemine de adım atmış olurduk.

Hangimiz arzu ettiğimiz veya mutlu olduğumuz işi yapmaktayız?

Elbette hayat şartlarını da eklersek bunların hepsine vereceğimiz cevaplar olumsuz olacaktır. 

Kendi istediği mesleği söylemedi diye kafasına vurdukları çocuklarını,  şimdi ellerinde mendil, kalem, tartı  “SALDIM ÇAYIRA, MEVLAM KAYIRA” diyerek sokaklara salıveriyorlar.

Onlarla ilgili olarak gerekli önlemleri almadan,  sağlık, eğitim, beslenme sorunlarını kesinlikle çözmeden “BÜYÜYÜNCE NE OLACAKSIN” gibi sorular yöneltirsek, alacağımız cevap da geçen gün bir çocuğun bana verdiği cevap gibi şaşırtıcı, ilginç ve düşündürücü olacaktır.

“BÜYÜYÜNCE NE Mİ OLACAĞIM? BÜYÜYÜNCE BÜYÜDÜĞÜME PİŞMAN OLACAĞIM.”

Doğru söze ne denir?

İçimizde büyüdüğüne pişman olmayan var mı?

Her Gününüz Güzel Olsun.

...

..

.

.

.