1963 yılında Çorum lisesini bitirip İstanbul’da Edebiyat Fakültesi Tarih bölümüne girdim. Bir sene Beşiktaş’ta özel bir yurtta kaldım. 1964 yazında Çorum lisesinden arkadaşım Adnan Çırakoğlu ile beraber Fatih’te bir eve taşındık. Daha sonra aramıza Arif Damar, Orhan Akel, ve Necmi Hurgu katıldı. Hepimiz mazbut aile çocuklarıydık. Hiç sene kaybetmeden fakültelerden mezun olarak hayata atıldık. Ben Serik ve Antalya liselerinde 10 yıl Tarih öğretmenliği ve idarecilik yaptıktan sonra, istifa ederek Mobil’e girdim. 17 sene Mobil’de, 10 sene Türk petrol’de çalışarak, 2006 yılında emekli oldum ve İstanbul’a yerleştim. Adnan Çırakoğlu ve Arif Damar halen Çorum’da Avukatlık, Necmi Hurgu ise öğretmenlik yapıyor. Kimya mühendisi olan Orhan Akel kardeşimizi geçen sene elim bir trafik kazasında kaybettik. (Allah rahmet eylesin.) Aradan kırk yıl geçti. Aynı evi paylaştığımız sevgili arkadaşlarımla telefonda veya Çorum’a geldiğimde sık sık görüşür eski günlerimizi yad ederiz. Özellikle, Adnan Çırakoğlu üstadımla kırk yıldır en azından her ay telefonla görüşerek Çorum’lu dostlarımdan ve Çorum’dan bilgi alır, özel sohbetler yaparız. Adnan her İstanbul’a geldiğinde beni arar, buluşur ve hemen gençliğimizde parasızlıktan uğrayamadığımız Çiçek pasajına giderek üniversite yıllarımızdaki anılarımızı özlemle yadederiz. Bir filozof” kardeşlerimi Allah yarattı ama, dostlarımı ben buldum” diyerek övünür. Ben de dostlarımla övünen ve dostluğa çok önem veren bir insanım. İnsan bu alemde dostlarıyla anılır ve dostlarıyla yücelir diye düşünüyorum.

13.y.y. da yaşayan Ömer Hayyam o zamanın sevgi ve dostluk anlayışını rubaisinde şöyle dile getirmiş.

Bir kalp ki onun sevmesi, aldanması yok,

Tutkunluğu yok, bir dosta, bir güzele yanması yok,

Bin kez yazık olsun sevgisiz bir yüreğe,

Aşksız, dostsuz geçecek günlerin faydası yok…(Ömer Hayyam)

20.y.y.da yaşayan Can Yücel üstadımız ise dostluğu şöyle tarif ediyor.

Dostlar ırmak gibidir, / Kiminin suyu az,/ Kiminin çok,

Kiminde elleriniz ıslanır yalnızca, / Kiminde ruhunuz yıkanır boydan boya…

Ben de zamanımızda yaşanan dostluk anlayışını şöyle yorumluyorum.

Dostlar kara günde güneş gibi doğarlar,

Yoklukta da, varlıkta da hatır gönül sorarlar,

İbret sahnesidir dünya yaşam kavgasında,

Dostun varsa ancak seni adam yerine koyarlar…(Mehmet Özata)

Hayat yaşamayı, mutluluk gülümsemeyi, sevgi hak etmeyi, vefa

hatırlanmayı, aşk sadık kalmayı ve dostluk paylaşmayı bilenler için vardır.

Okurlarım olarak sizler de benim dostlarım sayılırsınız.

Hoş cakalın dostlarım.

..

.