Yine yeni bir günün sabahı işte…

Ben, (serde köşe yazarlığı var ya…) gözüme takılacak günün konusunu arıyor gibi, kulaklarım ve gözlerim takipte yürüyorum.

Amacım “İlle de bir aksilik olsun da bu gün onu yazacağım” derdi değil tabiki…

Bazen güzel olan şeyler, sabahın erken saati dediğiniz vakitte de karşınıza çıkabiliyor.

Mesela; ünlü bir marketin önünden geçerken yeniden yapıldığı için bir hayli yükselen kaldırım yüzünden,  1.90 boyunda olan vatandaşların kafalarını tabelanın altında eğmeleri ve özellikle orada bulunan eczanenin tabelasına vurmadan geçemediğini…

Yada; vergisini veren yaptığı işle çocuğunun, evinin rızkını çıkarmaya çalışan namuslu esnafı enayi yerine koyarcasına fişsiz faturasız kermes! adı altında mal satıp para kazanan insanların cirit attığını ve bunu herhangi bir sorumlunun “yav kardeşim siz kimsiniz de uçan kuştan vergi aldığımız, alamadığımızı sürüm sürüm süründürdüğümüz memlekette fişsiz faturasız mal satıyorsunuz” demediğini yazıyor muyum hiç!..

Bunları yazmak ve uyarmak bizim gibilerin görevi elbette. Ama duyması gereken kulaklar sağır, görmesi gereken gözler de kör olunca yapılacak bir şey olmuyor maalesef…

Hal böyle olunca, ben de her sabah aynı cadde üzerinde yaşanılan güzellikleri görmeye çalışıyorum hep…

Dün sabahta aslen Çorumlu olan tanıdık bir muhtarla karşılaştım yolda.

Sabahın erken saatinde işini yapmanın huzuru ve yorgunluğu ile alnında biriken teri silerken konuşmaya başladı muhtar;

-Günaydın hemşerim

-Günaydın muhtarım. Hayırdır sabah sabah bu ne telaş böyle ?

-Hiç sorma. Fakırlare kömür dağıtıyozda,  ona koşturuyom. Bu harbi fakirlere dağıtılan kömür.

-Allah Allah, fakirin bir de harbisimi var ?

-Olmaz mı hemşerim. Nice muhtaç insanlar var bir bilsen. Bazıları da hiç ihtiyacı olmadığı halde ne verirsen alıyor. Hatta vermezsen sanki babasından kalmış gibi birde kavga ediyor seninle!..

-Doğrudur muhtar, halkla iç içe olan sizlersiniz. Hem senin mahallende çingene vatandaşlar da çok. Uğraştırıyorlardır seni!..

-Yok keşke herkes onlar gibi olsa. Bir ay evvel erzak ve kömür dağıtılıyordu. Ben onlardan yaşlı olan bi kaç tane ihtiyaç sahibi tespit ettim. Elimde paketler olduğu halde kapılarını çaldım. Durumu izah ettikten sonra paketleri kendilerine vermek istedim. O da ne? Adam elinin tersi ile beni itip arkasındanda;

“Bana bak muhtarım, biz dilenci değil çingeneyiz. Bir karnımız değil mi ki doyurduğumuz. Adam gibi işimizi yapar, onu da doyurmayı becerebiliriz. Git onu dilenmeyi meziyet sayanlara ver” demez mi!..

Şaştım kaldım vallaha…

Aha şu kalabalığın içerisine girebilmek için kendi emekli, oğlu kızı çalışır, halı-vakti yerinde, evi barkı olan o kadar çok insan uğraş veriyor ki anlatamam.

Hatır atanlar, oy vermemekle tehdit edenler ve daha niceleri…

!!!!!!!!!

Hayret!..

İnsanın inanası gelmiyor anlatılanlara…

Ama yüz ifadesi ve mimiklerden muhtarın doğru söylediği su götürmez bir gerçek.

Tüm güzellikler,  sabahın ilk ışıklarında bile böyle göze çarpıyor işte.

Yaşanılan veya rastlanılan çirkinliklerde bile, güzellik bulmak mümkün de oluyor aynı saatlerde.

Bu günün güzelliği ise, onuru, şahsiyeti ve gururu ile ihtiyacı olmasına rağmen kendisine uzatılan yardım paketini kabul etmeyen çingene vatandaşımızın davranışıydı.

Helal olsun onlara…

Her Gününüz Güzel Olsun.