Camların üstü içerisi görünmemecesine ilan dolu.

Boy boy… renk renk…

“Sana yağ bilmem kaç YTL  kaç kuruş, zeytin yağ kaç YTL kaç kuruş” diye…

Depoda kalıp satılmayan ve ellerinde halen satılmakta olan ne kadar mal varsa mağazalarda, üstüne asılan etiketleri yetmiyor, bir de gelip geçenlerin gözüne sokarcasına camlara yapıştırılıyor.

Bu uygulama doğrudur, yanlıştır kimsenin meselesi değil.

Görüntü kirliliği yaratmanın yanında, bana ya da başkasına herhangi bir zararı da yok.

Bana göre sorun, dükkan sahiplerinin içeriye çekme amaçlı yaptıkları fiyat afişe etme politikalarına ne kadar sadık kalıp kalmadığıdır…

Ekmeğin aslanın midesinde olduğunu düşünüp, geçim şartlarının zorlukları da göz önüne alınırsa, vatandaşın kuruşu bile arayıp dikkatli harcamasını istemesi yadırganmamalı.

Dün bir sohbette anlatıldı.

Emekli bir vatandaşımıza sirke lazım olmuş.

Birileri de ona yeni açılan bir markette, sirkenin bir YTL doksan dokuz kuruş olduğunu söylemiş.

“Ucuz bulursam belki birkaç şey daha alırım” düşüncesi ile üşenmeden oraya kadar yürümüş emekli vatandaş.

Markete  vardığında tepeden tırnağa fiyat kontrolü yaptıktan sonra, sadece iki şişe sirke almaya karar vermiş. Sıra kendine geldiğinde kasiyere beş YTL uzatmış.

Kasadaki görevli karşılığında kendisine bir YTL para iade etmiş.

“Hepsi bu kadar mı?”demiş, elindeki sirkelerle emekli;

Kasiyerde görevli arkadaş “evet” diye kısaca cevap vermiş…

-Ama camda ve sirkelerin bulunduğu reyonun üstünde 1.99 YTL etiketiniz var!

-Evet ama, iki kuruşumuz yok!

-Bu benim sorunum değil ki…İki kuruşunuz yoksa şayet, insanları kandırmaya hakkınız da yok. Eğer,  bu malı 1.99 YTL  ye satmaya karar vermişseniz, bir kuruşu kasanızda bulundurmak zorundasınız.

Kuruşumuz yok diye insanlara eksik para vermeniz doğru değil. Ya etiketiniz size uymalı, yada siz etikete uymalısınız…

Tartışma bu türlü uzayıp giderken, kasiyer arkadaş muhatabın kendisi olmadığını, dilerse mağaza müdürüne şikayetini bildirebileceğini belirttikten sonra sıradaki vatandaşla ilgilenmeye başlamış…

Amaç iki kuruşu aramak değil tabi ki.

Neden camda yazılan fiyatlara sadık kalınmadığını araştırmak…

Emeklimiz, soluğu kendisine gösterilen yetkilinin yanında alır hemen hak aramak için.

Aynı şikayetini tekrarlar…

Yetkili, sukut içinde dinlediği müşterisine,

“Beyefendi iki kuruş için bu kadar uzatmaya değmez, o an için kasamızda iki kuruş yoktu buyurun iki kuruşunuzu” der..

İki kuruş da olsa hakkını aramaya çalışan emekli vatandaşımız, paranın azlığından ötürü uğradığı haksızlığı anlatamamanın verdiği sıkıntı ile,

“Efendim, mesele iki yada on kuruş meselesi değil. Mesele, sizin yazdığınızla uyguladığınız arasında bulunan tutarsızlığın meselesi.

Sırf bu konuyla ilgili olarak bunca zamandır sizinle tartışıyor olmam bile sizin vatandaşı ne olarak gördüğünüzün açık bir ispatıdır. Konuyu daha fazla uzatmak istemiyorum.

Verin iki kuruşumu ben gidiyorum!”

Bu andan sonra emekli amcamız elinde iki şişe sirke, şimdi orda burada bu hikayeyi anlatıp geziyormuş…

Dediğim gibi sorun oraya buraya, cama çerçeveye etiket yapıştırıp “bu mal bizde şu kadar”  reklamını yapmak  değil.

99 YTL ’lerle  99 yeni kuruşlarla mal satan esnaf, daima kasasında para üstü bulundurmak ve velinimeti saydığı müşterisine hak ettiği saygıyı göstermek zorundadır.

Kaldı ki;  bu tür yöneticilerin, kendisini her zaman haklı gören bu tür  esnafın, baskılarla  kuzuya çevirdiği vatandaş  hak aramaktan bi haber olaylara seyirci kalmakta sadece. 

Ya da çoğunluğun içerisinde azarlanmaktan yıldığı için sessiz kalmakta…

İki kuruş da olsa enayi yerine konmak istemeyip sonuna kadar hakkını arayan mı?

O da emekli amcamız gibi elinde sirke şişeleri ile gezip olanı canlı olarak anlatmakta kulaktan kulağa…

Eeeee…

Yerin kulağı varsa birileri duyup kontrol eder herhalde!

Her Gününüz Güzel Olsun.

 ..

..

..

.

..