Söze “zamanın birinde” diye her başlayışında eskiler, dikkatle dinlerim. O geçmiş zaman benim için o kadar değerlidir ki…

Eskiden,

Yakan top oynanırdı…

Renkler tutulur,

Komşular tanınır,

Yapılan paylaşılırdı.

Şimdi renkler soldu.

Gözlerimizde anıların ışıltısı kaldı sadece…

Erkenden yatılır,

Uykudan önce izlenirdi.

Her camda bir çift göz,

Babaların gelmesi beklenirdi.

Ne olursa olsun, tek bir çikolata,

Bütün çocukları mutlu ederdi.

Şimdi herkes yorgun,

Herkes pusuda…

Herkes hayat telaşında…

Ne gelen bir çikolata var,

Ne de bir çift göz camda…

Artık benim de içimden “Zamanın birinde” diye söze başlamak geliyor.

Çocukluğumuzun dönemi ne kadar da derin bir tarihe karıştı sanki. Evlerin önünde oynanan oyunlar, ip atlamalar, birdir bir, erkek çocuklarının yaptığı tek kale futbol maçları…

Ardından hepsinin geçtiği saat her zaman belli olan tanıdık sesler;

Elma şekerim var…

Horoz şekerim var…

Var mı pamuk helva isteyen…

Keçi boynuzcu, leblebi şekerci geldi…

Hemen herkeste bir koşuşturma başlardı.

Satıcıların geçmesini beklerken, akşamdan harçlıklarını cebine yerleştirmiş olanlar sıraya girer ellerinde şekerlerle oyuna devam ederlerdi.

Ondan sonra da değmeyin keyfe…

Peki şimdi?

Ne mahalledeki arkadaşlarını tanıyor kimse, ne de oynanan oyunları biliyor…

Ne şekerci amcalar var şimdi ne de elma şekerleri… gelişen teknoloji hayatımıza bir çok kolaylık ve yenilik getirirken, yaşanması gereken tatlı alışkanlıkları da yok etti. Şimdilerde internet kafelerde birbirlerini bile tanımayan mahalle çocukları, teknolojik oyunlara o kadar alışmışlar ki, takım olmanın, takım arkadaşlığının, sanal olmayan oyunların ne olduğunun farkında bile değiller.

Hayat bir yerlerde zorlamaya başladığında bizi, nefes alışlarımız gittikçe ağırlaştığında eski günlere döner,

“BİZİM ZAMANIMIZDA” diyen sözlerle anlatmaya başlarız.

Elma şekerinin, horoz şekerinin, pamuk helvanın, en önemlisi de ESKİ DOSTLARIN özlemiyle…

Her Gününüz Güzel Olsun.

...

.

.

.

.