Seçimden bir kaç hafta önce kimileri BEN SANA HAYRAN, SEN BANA KURBAN şeklinde herkesin önünde şapka çıkarırken, kimileri de bu günleri görüp son derece saygılı davranışlar sergiledi.

Ve seçim sonuçları pek çok kimsenin tahminlerini de aştı…

Yanılanlar…

Yanılmayanlar…

Ama CHP içinde kopacak fırtınalar da pek yanılgıya düşülmedi.

Emperyalizme karşı savaşlar vermiş, dünyada örneği görülmemiş başarıya imza atmış düşüncenin ürünü ve kurumu olan CHP’de olacakları önceden görmüş ve genel başkanlarını değiştirmeleri yönünde sürekli köşemden yazılar yazmıştım.

Ama delegeyi ve gücü elinde tutan Baykal’ın buna o zaman da, bu zaman da, bundan sonra da sıcak bakmadığı artık kesin belli oldu.

Günün AB ülkeleri ile Amerika böyle istediği ve ayrıca CHP’nin ipi elinde tutan yetkilileri inatla aynı genel başkanla yola devam kararı vermesi ile söylenecek pek söz kalmadı.

1971 yılında verilen askeri muhtıra ile iktidarı bırakmak zorunda kalan Demirel hükümetinin Dışişleri Bakanı rahmetli İhsan Sabri Çağlayangil ekranlardan ne demişti hatırlayın;

“Amerika altımızı oymuş”

En üst yetkilinin gerçeği itiraf etmesi değil midir bu söz?

Peki o günden bu güne değişen neydi?

Ülkemizdeki siyasal durumun göbeğini hala Amerika kesmiyor mu?

Adeta, geometrik dizi kuralına uygun olarak ülkemizi paylaştırma organizasyonunu arka plandan yöneten Amerika ne derse, o olmuyor mu?

CHP’nin yaşamı Baykal ile tam bir belgesel olacak özelliklere sahip oldu. Araştırılması ve belgeleriyle ortaya konması gereken bir belgesel…

Alınan başarısızlıkların intikamını kendilerinden değil de kimlerden almaya çalışıyorlar?

Çok yakın tarihte, açık ve bilinen belgelere dayalı olarak, CHP’nin yaşadığı başarısızlıkları inceleme zahmetine katlanmayanlar, CHP’yi yeniden diriltme bahanesi ile önce diriltip sonra intihara sürüklemeleri neyle açıklanabilir?

“HAFIZAİ BEŞER NİSYAN İLE MALÜLDÜR” derler.

Derler de, bunu hangi yetkili anlamakta? Daha doğrusu hangi CHP’li yetkili anlayıp kabullenmekte?

Kendi içlerinde bile “BU KADARI DA OLMAZ” diyenlerin seslerini duymakta zorlanıyorlar.

Kendi vicdan muhasebelerini kendilerine bırakalım diyoruz, onlarda birbirlerine BEN SANA HAYRAN SEN BANA KURBAN edebiyatı yapıp yuvarlanıp gidiyorlar.

Bir yumak oluşmuş. Ne kadar dışarıdan tırmalanırsa tırmalansın yumak o kadar kördüğüm olmuş ki, çözülmüyor.

Kumaşı, çözgüsü, ipliği, rengi dokuması hep aynı ipten.

Hatta dokumacısı bile aynı.

Çalan da aynı, oynayan da aynı…

Çalmadan oynayan mı?

Ondan zaten fazlası ile var….

Her Gününüz Güzel Olsun.