|
Renkli kişiliği ile ün yapmış bir felsefe öğretmeni yılın son sınavını yapmak için sınıfa girmiş…Bütün öğrenciler çok heyecanlı, hepsi merakla soruları bekliyor…
Felsefe öğretmeni sınıfa şöyle bir bakmış, sandalyesini kaptığı gibi kürsünün üstüne koymuş…
“İşte 100 puanlık tek bir soru” demiş. “Bana bu sandalyenin var olmadığını kanıtlayın”
Herkes başlamış yazmaya. Hızlı hızlı yazanlar. Harıl harıl düşünenler derken, aralarında biri kağıda bir tek cümle yazmış, sonra kalkıp hocasına vermiş.
Sonuçlar açıklandığı zaman bir de bakmışlar ki koca sınıfta 100 üzerinden 100 alan bir tek kişi var. O da sınavı 2 dakikada bitirip çıkan çocuk.
Çocuğa 100 puan getiren cümle şuymuş; “HANGİ SANDALYE?”
Bizi yönetmeye ve memlekete hizmete talip olanlar için biz de aynı şeyleri mi söylesek? VARLAR MI? YOKLAR MI?
“HANGİ SANDALYEDE OTURUYORLAR”
Yoksa onlar da seçildikten sonra mı bizi görmekte zorlanıyorlar? Göremiyorlar da “HANGİ İNSAN?” diye mi onun için soruyorlar?
Cemi cümle hep beraber, bindik bir alamete…
Ama hepimiz de kendimize göre adamız ha…
Rivayet bu ya, bir gün Diyojen güpegündüz, elinde fenerle sokaklarda dolaşırken halk hayretle ona ne aradığını sorar.
Diyojen, “Adam arıyorum, namuslu ve dürüst bir adam” diye cevap verir.
Halk, “Biz de aradık, ama bulamadık.” diye hayıflanır.
Diyojen bu defa, “İşte ben de o bulunmayanı arıyorum.” der.
Makamın, gücün, malın, paranın en büyük temsilcisi olmuş ama adam olmamış bir sürü insan yok mu çevremizde?
Çalmanın, çırpmanın, ezmenin hiçbir ölçüsünün olmadığı günümüzde ‘adam gibi adam’ aramıyor muyuz hepimiz?
Günlük hayatımız her türlü soytarılığı yapanların ‘adam’ sınıfına konduğu hayat değil mi?
Güvenin adı, aptallık…
Haksız kazancın adı, akıllılık sayılıyorsa insan yetiştirme modelimiz, insanları ulaştırmak istediğimiz ufuklarımız yeniden…yeniden…yeniden…gözden geçirilmeli.
Erdemli olabilmek.
Belki de bu yüzdendir, Diyojen’in bir değnek, bir kase ve bir torbadan başka bütün eşyalarını dağıtarak yaşaması. Ve bir çocuğun çeşmeden avucuyla su içtiğini görmesi ile kasesini de oraya bırakması.
Biz görüyoruz ama.
Masanın üstündeki sandalyeyi de görüyoruz…
Bulunmayan adımı da görüyoruz…
Hem de elimize fener almadan.
Gözümüz açıldı.
Ben…ben büyüğüm…ben kralım…dile benden ne dilersen, deyip de sonradan unutanları da görüyoruz…
Kariyer yaparak mevki edinenleri de görüyoruz…
Para kazanarak zengin olanları da görüyoruz…
Makamı yüksek olanları saygın,
Zengin insanı akıllı kabul edenleri de görüyoruz…
Biz görüyoruz.
Onlardan da bir tek şey istiyoruz,
GÖLGE ETMEYİN BAŞKA İHSAN İSTEMEYİZ
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
