|
Yaşadığımız hayatta aynı gaye ve hedef doğrultusunda bir araya gelmiş, hayata dair vizyonu, kapısı herkese açık ve net olan, kapısını çalabileceğimiz, açık kapısından içeri girebileceğimiz DOSTLARIMIZ olmuştur mutlaka.
İnsanoğlu tabii ki sürekli kendini değiştirmeli, yenilemeli ve çağa ayak uydurmalı. Hiç birimiz bunun asla karşısında değiliz.
Ama insanın da bir felsefesi, vizyonu, çizgisi olmalı.
Hayatının mihenk taşları olmalı.
Seçim startının verildiği günlerde ben de ülkesini, memleketini aşkla seven bir insan olarak, hizmet adına AK Parti’den aday adayı oldum. Ve her siyasi partide olduğu gibi aday adaylık görevimizi asıl adaylara bırakarak noktaladık.
Noktalarken de Çorum’da benim aday adayı olduğum parti başta olmak üzere, memleketine hizmet için aday olmuş bütün siyasi parti adaylarına başarılar diledim.
Çorum genelinde siyasi partilerin adaylarına tek tek baktığımda, hemen hemen hepsinin Kızılay Başkanlığı dönemimden güzel, kalıcı, gerçek DOSTLARIM olduğunu gördüm.
VE DOSTLARIN siyasi kimliklerini bir tarafa saklayarak, İNSANİ kimliklerini zamanı geriye çevirerek teker teker düşünmeye başladım.
Çünkü, yapılan iyilikleri unutmak ihanet olurdu. Ve bana yakışmazdı.
İnsanlara ihanet edenlerin memleketine de ihanet ettiğini tarih kitaplarından yıllarca okumadık mı?
Bir köşe yazarı olarak şehir içinde bir otobüs yolculuğuna çıktım. Tanıdığım, bildiğim her durakta durmam gerektiğine inanmış bir insan olarak ağır ağır yol almaya başladım.
Tanımadığım, bilmediğim için durmadığım duraklarda beni tanıyanlar varsa ve kendilerini tanıtmak ihtiyacını(!) duyuyorlarsa, sadece duraktaki zile basmaları yeterliydi.
Bilet almalarına bile gerek olmadan aynı otobüsle Çorum’u dolaşırdık.
İlk durağım UĞUR BARLIK oldu.
İkinci durağım ise DERVİŞ GÜNDAY.
CHP’den 1. sıra adayı olması, yıllardır esnaf ve sanatkarların başkanı olarak görev yapmasının dışında benim anlatacaklarım…
1996 yılıydı…
Çorum ve civarında orta şiddette bir deprem olmuş, merkez dışındaki köylerde, kerpiç evlerde hasar meydana gelmişti. Can kaybı yoktu.
Çorum Kızılay’ı olarak depremden sonra da her gün köylere gidiyor, hayırseverlerden topladığımız yardımları vatandaşlara elimizle veriyorduk. Hatta kurban adakları olanları köylere yönlendiriyor ve oralarda kestirip dağıtıyorduk.
Bu sıcak ilişkilerin, yardımın devamını ve sürekliliğini istiyorduk. Ama derneğin bir aracı olmadığı için her seferinde bir kurumdan rica minnet istemek zorunda kalıyorduk. Basın mensuplarının da çoğu derneğimizin üyesi olduğundan sıkıntımızı görüyor ve gazetelerinde yer veriyordu.
Bir gün Ankara’dan Derviş Günday’ın Özel Kalem Müdürü aradı ve bizi Günday’ın makamına davet etti.
Ertesi gün Ankara’daydık.
Derviş Günday’ın odasına girdik. Bizim yaptığımız çalışmaları övdükten sonra sıkıntılarımızı da basından takip ettiğini söyledi ve bir anahtar uzatarak:
-Bundan sonra hizmetlerinizi ulaştırmak için başkalarından rica-minnet araç istemenize gerek kalmayacak. Bu anahtar sizin. Siz bunu hak ettiniz. Memleketime özveri ile hizmet eden sizleri değerlendirmek ve yardımcı olmak da bizlerin görevi. Hayırlı işlere vesile olan sizleri kutlarım. Aracın da hayırlı işlere vesile olmasını dilerim.” dedi.
Çorum Kızılay derneğinde görev yaptığım süre içinde ilk defa bir talebimiz olmadan ihtiyacımız elimize verilmişti.
Şimdi yapılan bu iyiliği hatırlamamak mümkün mü?
Benim inandığım gibi “İnsana hizmet” değerlerine sahip çıkan, insan haklarına inanan, bu doğrultuda mücadele eden, gururla anmam gereken bir değeri hatırlamamak mümkün mü?
İyilik yaptığı herkesin de hatırlaması gerekmiyor mu?
Çok şey mi istiyorum acaba?
Aslında bir tek şey istiyor ve arıyorum…
Halkını sevgiyle kucaklayan, vatanını seven, kendi öz değerlerine saygılı, mert, dürüst, kendi menfaatlerini ülkesinin menfaatleri üstünde tutmayacak, demokrasiye inanmışları arıyor…ve istiyorum…
Belki de bu yüzden VE DOSTLAR…DOSTLAR…DİYORUM.
Her Gününüz Güzel Olsun.
|
YAZARLAR 
= Fotoğraf Var
